Kerst en Nieuwjaars wensen.
En een plek om elkaar, en Robert, het beste voor 2008 te wensen.
88 Responses to “Kerst en Nieuwjaars wensen.”
Pagina’s: « 9 8 7 6 5 4 3 [2] 1 » Show All
Pagina’s: « 9 8 7 6 5 4 3 [2] 1 » Show All
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
december 25th, 2007 at 12:04 pm
Beste Admin,
Je vraagt ons één moment voor Robert te reserveren … mogen dat er ook 100 zijn? Of 1000? Of elke dag constant? Elke dag beleef ik weer mooie momenten bij het horen van zijn muziek, alleen hebben die nu zo’n trieste ondertoon. En ook ik besef pas sinds kort dat het nu echt gedaan is, dat hij echt niet meer terug komt. En die gedachte is onverdragelijk. En ik ben slechts een fan. Maar jij die Robert al vanaf z’n schooljaren kent moet het daar heel zwaar mee hebben. Hij was een stukje van je leven, hij zat in je genen en dat wordt van de ene op de andere dag eruit gerukt. Dat slijt echt niet op een jaar, dat duurt een levenlang. Ik kan er van meepraten van ik verloor 2 jaar geleden mijn allerliefste broer, hij heette ook Robert. Wij waren twee handen op een buik van kleins af aan. Het verdriet is nog steeds even groot als de eerste dag en komt in fases. Eerst de verbijstering, dan de pijn en heel veel later het besef van het eeuwige gemis. En dat is verdriet in het kwadraat. En toch leef ik gewoon verder hoe onbegrijpelijk ik dat zelf soms vind.
Maar Admin, je moet je nooit afvragen of jij alles wel gedaan hebt wat je moest doen, zoals bedanken voor alles. Een echte vriend hoeft dat niet, die moeten er alleen maar zijn voor elkaar. Je moet gewoon de fijne momenten en de herinneringen koesteren, zorg dat die gedachten de overhand krijgen. Dan komt ook voor jou de tijd dat je weer kan luisteren naar zijn muziek en dan heel trots kan zeggen dat jij deze fantastische man hebt gekend. Ik wens je ondanks alle verdriet toch heel fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar.
Hanny
december 24th, 2007 at 12:24 pm
Beste admin
Ik zou toch ook eventjes willen reageren op uw verhaal. Ik dacht ook na de dood van mijn moeder, nu twee jaar geleden, dat ik moest werken om het kunnen te verdringen. Niet nadenken, maar werken. Het resultaat hiervan was dat ik zes maanden later ineengestort ben. Flauwgevallen, van pure vermoeidheid en doordat mijn bloeddruk veel te laag was. Hierdoor heb ik wel moeten afremmen.
Nu, ik heb goede vriendinnen waarbij ik altijd terecht kan om eens uit te huilen of om te zagen en ik veronderstel dat u ook goede vrienden of vriendinnen zult hebben. Maar desalniettemin sta je er wel alleen voor en moet je het alleen verwerken, of je dat nu wil of niet. En je bent veel sterker dan je zou denken. And it takes a man to cry.
Sterkte en het beste voor 2008!
december 24th, 2007 at 3:18 am
Lieve admin.met ontroering heb ik je verhaal gelezen.
Wat had je een mooie vriendschap met Robert.
Dus daarom is het gemis zo groot en valt het niet mee om verder te gaan.
Maar ik hoop dat je mensen om je heen hebt die je erbij kunnen helpen en veel steunen.
Zodat je het een plaats kan geven.
Mocht dit niet lukken dan wens ik je de kracht toe om hulp te vragen.
ER zijn mensen die een beroep hebben dat ze je hierbij kunnen en graag willen helpen.
Lieve admin.dit verdien je hèèl erg.
Ik weet zeker dat Robert zou zeggen,goede vrienden wordt je niet zomaar dat merk je later pas!
En niet genoeg bedankt? Ik weet zeker uit zijn shows ,teksten en liederen dat hij veel voelde en begreep van vriendschap dan dat je voor kan stellen.Kun je nog meer doen? Al zolang hard werken?
Robert zou ook zeggen:”Denk weer eens een keer aan jezelf Grote Goede Vriend!!!!
IK vind het ook fijn te horen dat het toch druk werd met bestellingen, dus de mensen wilde hem niet zomaar vergeten.
IK sta ermee op en ik ga ermee naar bed en ik doe het op een gezonde manier
IK heb alles van hem en komt er iets nieuws dan bestel ik het meteen.
IK heb de pooster die we bij de homage A La Longue Uit Liefde & Respect hebben gehad ingelijst en die hangt op mijn slaapkamer en daar geniet ik ook van.
IK heb ook een mp3 speler want ik fiets heel veel met alleen Robert Long muziek op mijn oren.
Dus vergeten? Never en Nooit!!!
Ik geniet er dus steeds meer van! Ook al is het gemis hèèl groot.
Ik volgde hem met alles zoveel mogelijk maar ik heb het een goede plaats kunnen geven en blijf er hèèl mijn leven van genieten
Maar zo rijk als jij met Robert was en nog steeds bent maakt het gemis en het verwerken hèèl moeilijk
Toch hoop ik dat je veel goede hulp krijgt dat je het goed kunt verwerken en neem hiervoor de tijd die je nodig hebt.
Ik zal veel aan je denken en hopen dat de zon ook weer een keer voor je zal gaan schijnen.Dit verdien jij hèèl erg.
Ik wens je hèèl vèèl sterkte,Fijne Kerstdagen en een bijzonder Gelukkig en Gezond 2008 Groetjes Grote Fan Marion Boere
december 24th, 2007 at 2:57 am
Lieve Admin.
..Een mens is nooit sterker dan het moment, dat hij kan laten zien
dat hij ook klein kan zijn…Dat wens ik je nu van harte toe.
Wat integer heb je jou kerstwens aan ons toevertrouwd.
Kwetsbaarheid kan een grote kracht zijn.
Controle bewaren doen we met verstand, na dit jaar van hard werken mag
er ruimte zijn voor gevoelens die er ook nog uit willen.
Gistermiddag voor ik ging werken, de DVd A La LOngue voor de 7 de keer
gekeken. Zo gauw ik de muziek hoor van Koos Mark komen de tranen.
Ben nu zover dat ik mij er niet meer over verbaas, het is zoals het is.
Ik hoop dat je de moed op kunt pakken om er naar te kijken. Het was voor
mij de echte confrontatie gevoelsmatig…Robert komt nooit meer terug…
Heel veel sterkte wens ik je toe, en liefdevolle kerstdagen.
Hartelijke groet.. Phily
december 24th, 2007 at 12:06 am
Fijne feestdagen en het beste voor 2008.
december 23rd, 2007 at 11:51 pm
Vooral vandaag dacht ik aan je robert de dag dat je voor het laatst hier
op aarden was .
Voor iedereen veel sterkte .
En toch ook al denken wij, aan allen die ons lief zijn
Fijne en gezellige dagen
Adm jij ook , en toch hoop ik voor je dat er mensen om je heen zijn
met wie je dit kan delen
met ons maar ook met die om je heen zijn .
Liefs caecilia
.
december 23rd, 2007 at 11:39 pm
Lieve Admin,
Brok in mijn keel en tranen in m’n ogen bij het lezen van jou stuk! Het enige wat ik je nu op dit moment kan zeggen is, dat ik je heel erg veel liefs, sterkte en een mega knuffel geef via de pc. Ook voor jou heb ik nu een kaars aan gestoken, net als dat er één voor Robert en Kristof brand.
Groetjes en liefs Rianne.
december 23rd, 2007 at 4:03 pm
Lieve admin., Ik ben ontzettend onder de indruk van jouw verhaal.
Ik hoop toch voor je dat de Kerst een fijne tijd voor je zal worden en
dat 2008 heel veel goeds zal brengen. Natuurlijk zal ik met de Kerst aan
Robert denken. Dat doe ik iedere dag, al was het alleen al dat hij iedere
wandeling die ik met de hond maak met me meegaat. Hij heeft mijn hele
mp3speler gevuld. Niemand zal het gemis van Robert goed kunnen maken
voor je, maar weet dat je enorm gewaardeerd wordt. Ik hoop dat dat een
klein beetje steun kan zijn als je het moeilijk hebt.
Ik zal in elk geval met de Kerst niet alleen een moment voor Robert
reserveren maar ook voor jou, admin.
Alle goeds gewenst,
groetjes Gerda
december 23rd, 2007 at 3:11 pm
Jeetje,Meneer de ADM,
pfffffffff,wat een verhaal.
Ontroering,en kippevel,
HEEL VEEL STERKTE hoor!!
Natuurlijk staan wij deze dagen stil bij Robert.
Maar ook bij Kristof en de ADM.
Probeer als het mogelijk is,
de grappige herinneringen van Robert,
naar boven te halen.
Want die zullen er ook zijn.
Sterkte en een Gezond 2008
december 23rd, 2007 at 2:23 pm
Kerst wens.
Je denkt dat je alles onder controle hebt. Hij heeft je geleerd rationeel te kunnen denken.
Af en toe kon hij zo rationeel zijn dat ik er gek van werd.
Ik geef toe, zijn muziek, daar kan ik nog steeds niet naar luisteren. De DVD heb ik slechts voor 6 minuten kunnen bekijken voor ik hem snel weer uit moest zetten.
Maar de redding was eigenlijk het druk zijn. Heel erg druk. Het is december dus er is veel te doen, heel erg veel.
Als je hard moet werken heb je geen tijd om na te denken, pijn te voelen.
Zo sleep je jezelf er doorheen. DENK JE. Want binnen blijft het natuurlijk knagen en schrijnen. Ook al doe je nog zo je best het weg te duwen.
En dan, de radio staat aan. Een intervieuw met één of andere politicus, uit België.
Het is “behang”, het is er wel maar je luistert niet echt. Tot die ene zin de speakers uit tetterde.
“Dat vind ik van een labberkakkerigheid”
Kippevel, een schok, je gaat zitten en stort niet lang daarna in elkaar.
Alles wat je een jaar lang hebt geprobeerd te begraven, te verstoppen, het komt er allemaal uit.
De grond onder je voeten weg, bloed uit je gezicht. Ontroostbaar. Alle pijn en verdriet, woede, spijt. Het komt er allemaal uit. Je bent tot niets meer in staat, volledig verlamd.
“Dat vind ik van een labberkakkerigheid”, een zin die ik voor het eerst hoorde op het terras. Met prachtig uitzicht op alle lichtjes aan de overkant van het como meer. Diep in de nacht. Een heel diepzinnig gesprek, met hem. Over je problemen. Zijn advies. Keihard, maar zo goed gemeend.
We spraken tot 4 uur ’s-ochtends. Zoals we dat al zo vaak hadden gedaan.
Want hij was er ALTIJD. Had, of maakte, tijd voor je. En dat al voor een heel lange tijd. Eigenlijk vanaf de lagere school. Toen hij nog zanger was bij de A-one’s. Bob Revvel and the A-one’s.
Het besef slaat toe. Hij zal er nooit meer zijn. Heb ik hem wel genoeg bedankt, toen het einde naderde. Heb ik hem wel duidelijk genoeg gemaakt WAT hij eigenlijk voor mij betekend heeft, hem genoeg bedankt??
Het is voorbij, is niet meer. Wat blijft zijn herinneringen. “Het leven gaat door” is een holle frase gebleken. In ieder geval voor mij. Ik ben daar nog lang niet aan toe, en deze tijd twijfel ik erg of ik er ooit aan toe zal komen. Er is een grote leegte ontstaan, die niet gevuld kan worden. Zelfs niet door Kristof. Ook al is die heel veel dichterbij gekomen dan ik ooit had kunnen denken. Een vriendschap, heel hecht, maar toch anders.
De tweede kerst zonder hem. De eerste heb ik niet bewust meegemaakt. De jongens van de webshop werden werkelijk BEDOLVEN onder de bestellingen en konden het alleen niet meer aan.
Ruim 20 uur per dag werd er gewerkt om alles op tijd de deur uit te krijgen. En ik hielp mee. Te druk om na te denken en pijn te voelen.
Nu de tweede kerst, het ECHTE besef is er nog steeds niet. Nog steeds af en toe het gevoel hebben dat hij zo maar weer binnen zou kunnen lopen. Of zou kunnen bellen.
Het zal ooit komen, of ook niet. Geen idee.
Ik wens iedereen een hele mooie kerst, een bijzonder gelukkig en gezond nieuw jaar. Hoop dat jullie het deze dagen gezellig hebben. Alleen….reserveer een moment dat je nog eens terug denkt aan al die mooie momenten die hij jullie gaf. In het theater, of op cd/dvd. Hij verdient het!
Proost Leverhuis, daar ga je!!
Admin.