Kerstmis is niet meer als vroeger
Toen de dagen nog vreugdevol waren en blij
Er zijn teveel mensen om me heen weggevallen
Ouders, broer en lieve vrienden, zijn er allemaal niet meer bij
Ons huis was toen vol licht en drukte
Vrienden liepen er af en aan
En iedereen schoof mee aan tafel
Want gasten zagen we niet graag gaan
Heel de dag gezellig samen
Een boom met kaarsjes en een stal
Veel was er in die tijd niet nodig
We waren er allen, en dat was al
Maar mijn geliefden te moeten missen
daar denk ik deze tijd steeds aan
Maar ja, niemand kan oneindig leven
Iedereen moet een keertje gaan
Maar je ouderlijk huis, wie kan dat vergeten
die aandacht, die warmte, die zalige sfeer
En juist met Kerstmis moet ik altijd denken
aan wat vroeger was en nu niet meer
Wéér staat hier een boom met lichtjes
wat kleurige ballen, nog van lang gelee
We eten gezellig … met véél minder mensen
En daar doen we het dan maar mee.
Kerst,
we herdenken de geboorte van de Heer.
Mooie liederen laten zich horen
en woorden over vrede,
verdraagzaamheid en naastenliefde
komen ons ter ore.
Maar wee de kerst voorbij is,
de kaarsen zijn gedoofd.
Is er van de vrede niets meer over
er wordt weer bruut geroofd.
De wapens weer ter hand,
de dreiging gaat weer voort.
Naastenliefde,
telt dit alleen met kerst
of is het een 365 dagen inzetbaar
woord?
Zevenhonderddertig dagen moeten wij al berusten
dat Robert voorgoed is weggegaan
We hebben gejankt, gevloekt, allemaal samen
we wilden immers niet dat ‘t zo zou gaan
Twee jaar al niet meer in ons midden
en dagelijks nog voel ik het gemis
We draaien z’n liedjes, lezen z’n boeken
Het enige dat er nog voor ons is
Want we hebben toch zo van hem genoten
en nooit beseft dat het niet blijven zou
Nu staan we er voor, het leven gaat verder
Maar emotioneel blijven we in de kou
We zullen Robert nooit vergeten
Zijn woorden, zijn zang en hoe mooi alles klonk
We blijven voor eeuwig en altijd denken
aan hem, die al dit prachtigs schonk
6 december 3 jaar geleden
Het was een bitter koude dag
Maar in het kleine dorpje Baarle
Was er niets dan warmte dat je zag
Kristof en Robert stonden daar
voor Gerard Cox de ambtenaar
Een woord, een lach, applaus, een zoen
En hand in hand naar buiten toen.
Daar op het bordes poseerde het paar
trots als een pauw, ieder keek ernaar
De mensen zwaaiden en riepen in koor:
“Zoenen Robert”, want daar kwamen ze voor
Ook waren er drankjes voor het gelukkige stel
Ze klonken samen, maar toen luidde een bel
Een paard voor een koetsje stond immers te wachten
Met een warme stal in zijn gedachten
Het gezelschap vertrok onder handgeklap
Nog een groet voor de fans en ‘t paardje ging in stap
Vervolgens receptie en klinken op hun eeuwige geluk
Maar een jaar later was alles al stuk
Ze hadden nog zoveel moois voor de boeg
Het einde van het sprookje kwam veel te vroeg.
Vaak staan we te weinig stil,
staan toe, geleefd te worden.
We rennen, racen en jakkeren maar door,
nemen geen tijd om te genieten.
Als morgen je leven ten einde blijkt te zijn,
kun je dan zeggen: “Ik heb ervan genoten”?
Of sta je aan de Hemelpoort te kniezen
en denkt, over 20 jaar, dàn wilde ik genieten.
Iedere dag is één met een gouden randje,
Iedere dag, één om bij stil te mogen staan,
een dag vol bijzonderheden
waarvan het zonde is om ze in de wacht te laten staan.
Na vrolijk gedicht van Caecillia heb ik een minder vrolijk gedicht geschreven.
Ik heb hem geschreven na onverwachts overlijden van een zeer geliefde bewoner(hij leed aan schizofrenie)van mij.
Ik heb het gedicht voorgedragen op de uitvaart.
Ik heb er wel een mooie zin van Robert in verwerkt.
Nooit Meer Voor Altijd
Nooit Meer
Die ondeugende pretoogjes van jou zien.
Nooit Meer
Wat je allemaal niet lust, wat juist wel of heel misschien.
Nooit meer
Elkaar zo lekker plagen.
Nooit meer
Winnen met hartenjagen.
Nooit meer
Gezellig in het rookkamertje koffie drinken.
Nooit meer
Hoor ik jou innemende vrolijke lach in mijn oren klinken.
Nooit meer
Even een goed gesprek en lekker serieus.
Nooit Meer
Trekken wij bij het plagen van elkaar een lange neus.
Maar Altijd
Wanneer ik dat wil en mijn ogen even sluit,dan
sla ik tussen nu en wat geweest is een denkbeeldige brug.
En haal je dan zo nu en dan toch eventjes terug.
Dan zie ik jou beeld weer hoe je was, als of je met een scherp
gepunte stift.
Heel erg duidelijk in mijn geheugen staat gegrift.
Je zal dan zien dat als ik even aan je denk.
Er altijd
Een glimlach op mijn gezicht zal ontstaan.
Eenvoudig omdat alle leuke en lieve momenten weer even in mijn gedachten voorbij zullen gaan.
Blij ben ik dat ik je heb mogen kennen .
Maar voor altijd weg, een idee waar ik nog moeilijk aan kan wennen.
Eerlijk ? Nee dat is het zeker niet.
Ik neem met dit gedicht afscheid van jou Lieve Marco den Riet.
Maar ook al zie ik je nooit meer, Vergeten? Nee dat zal ik je zeker niet.
Goed om te lezen, Caecilia. Die Annet Hogenhout is goud waard, al jarenlang. Een zeer begaafde vrijwilligster. Hou haar in ere. Ik zag dat deel 1 van de Olafreeks inmiddels is uitv erkocht, maar het dubbeldikke Olaf En De Feestdagen is er nog. Zeer aanbevolen.
Zou Bol nog meer blauwe honden hebben? Dan zijn ze de enige.
Groeten aan alle Robert Longfans,
Cees van der Pluijm
Vandaag kreeg ik toevallig met de post het boekje
ik schilder de honden blauw
Met de Cd had hem bij Bol besteld .
En wat leuk dat Annet die Vincent voor leest boekes heeft uigegeven
Vincent vind het erg leuk allemaal
Ze doen leuke dingen want Vincent Krabbelt mij ook via Hyves
En Nu is hij Thuis en pakte de krant en ging het zitten spellen
iets wat hij nooit kon .
Dat allemaal door zijn vrijwilligers
december 18th, 2008 at 2:47 pm
KERSTGEVOEL
Kerstmis is niet meer als vroeger
Toen de dagen nog vreugdevol waren en blij
Er zijn teveel mensen om me heen weggevallen
Ouders, broer en lieve vrienden, zijn er allemaal niet meer bij
Ons huis was toen vol licht en drukte
Vrienden liepen er af en aan
En iedereen schoof mee aan tafel
Want gasten zagen we niet graag gaan
Heel de dag gezellig samen
Een boom met kaarsjes en een stal
Veel was er in die tijd niet nodig
We waren er allen, en dat was al
Maar mijn geliefden te moeten missen
daar denk ik deze tijd steeds aan
Maar ja, niemand kan oneindig leven
Iedereen moet een keertje gaan
Maar je ouderlijk huis, wie kan dat vergeten
die aandacht, die warmte, die zalige sfeer
En juist met Kerstmis moet ik altijd denken
aan wat vroeger was en nu niet meer
Wéér staat hier een boom met lichtjes
wat kleurige ballen, nog van lang gelee
We eten gezellig … met véél minder mensen
En daar doen we het dan maar mee.
december 16th, 2008 at 11:31 pm
( Kerst) Gedachten,
Kerst,
we herdenken de geboorte van de Heer.
Mooie liederen laten zich horen
en woorden over vrede,
verdraagzaamheid en naastenliefde
komen ons ter ore.
Maar wee de kerst voorbij is,
de kaarsen zijn gedoofd.
Is er van de vrede niets meer over
er wordt weer bruut geroofd.
De wapens weer ter hand,
de dreiging gaat weer voort.
Naastenliefde,
telt dit alleen met kerst
of is het een 365 dagen inzetbaar
woord?
Tekst: Rianne.
december 13th, 2008 at 3:14 pm
GEK HE, ‘T GAAT MAAR NIET OVER
Zevenhonderddertig dagen moeten wij al berusten
dat Robert voorgoed is weggegaan
We hebben gejankt, gevloekt, allemaal samen
we wilden immers niet dat ‘t zo zou gaan
Twee jaar al niet meer in ons midden
en dagelijks nog voel ik het gemis
We draaien z’n liedjes, lezen z’n boeken
Het enige dat er nog voor ons is
Want we hebben toch zo van hem genoten
en nooit beseft dat het niet blijven zou
Nu staan we er voor, het leven gaat verder
Maar emotioneel blijven we in de kou
We zullen Robert nooit vergeten
Zijn woorden, zijn zang en hoe mooi alles klonk
We blijven voor eeuwig en altijd denken
aan hem, die al dit prachtigs schonk
december 6th, 2008 at 12:25 pm
6 DECEMBER
6 december 3 jaar geleden
Het was een bitter koude dag
Maar in het kleine dorpje Baarle
Was er niets dan warmte dat je zag
Kristof en Robert stonden daar
voor Gerard Cox de ambtenaar
Een woord, een lach, applaus, een zoen
En hand in hand naar buiten toen.
Daar op het bordes poseerde het paar
trots als een pauw, ieder keek ernaar
De mensen zwaaiden en riepen in koor:
“Zoenen Robert”, want daar kwamen ze voor
Ook waren er drankjes voor het gelukkige stel
Ze klonken samen, maar toen luidde een bel
Een paard voor een koetsje stond immers te wachten
Met een warme stal in zijn gedachten
Het gezelschap vertrok onder handgeklap
Nog een groet voor de fans en ‘t paardje ging in stap
Vervolgens receptie en klinken op hun eeuwige geluk
Maar een jaar later was alles al stuk
Ze hadden nog zoveel moois voor de boeg
Het einde van het sprookje kwam veel te vroeg.
november 19th, 2008 at 6:05 pm
Even stil staan,
Vaak staan we te weinig stil,
staan toe, geleefd te worden.
We rennen, racen en jakkeren maar door,
nemen geen tijd om te genieten.
Als morgen je leven ten einde blijkt te zijn,
kun je dan zeggen: “Ik heb ervan genoten”?
Of sta je aan de Hemelpoort te kniezen
en denkt, over 20 jaar, dàn wilde ik genieten.
Iedere dag is één met een gouden randje,
Iedere dag, één om bij stil te mogen staan,
een dag vol bijzonderheden
waarvan het zonde is om ze in de wacht te laten staan.
Tekst: Rianne.
oktober 18th, 2008 at 8:21 pm
Na vrolijk gedicht van Caecillia heb ik een minder vrolijk gedicht geschreven.
Ik heb hem geschreven na onverwachts overlijden van een zeer geliefde bewoner(hij leed aan schizofrenie)van mij.
Ik heb het gedicht voorgedragen op de uitvaart.
Ik heb er wel een mooie zin van Robert in verwerkt.
Nooit Meer Voor Altijd
Nooit Meer
Die ondeugende pretoogjes van jou zien.
Nooit Meer
Wat je allemaal niet lust, wat juist wel of heel misschien.
Nooit meer
Elkaar zo lekker plagen.
Nooit meer
Winnen met hartenjagen.
Nooit meer
Gezellig in het rookkamertje koffie drinken.
Nooit meer
Hoor ik jou innemende vrolijke lach in mijn oren klinken.
Nooit meer
Even een goed gesprek en lekker serieus.
Nooit Meer
Trekken wij bij het plagen van elkaar een lange neus.
Maar Altijd
Wanneer ik dat wil en mijn ogen even sluit,dan
sla ik tussen nu en wat geweest is een denkbeeldige brug.
En haal je dan zo nu en dan toch eventjes terug.
Dan zie ik jou beeld weer hoe je was, als of je met een scherp
gepunte stift.
Heel erg duidelijk in mijn geheugen staat gegrift.
Je zal dan zien dat als ik even aan je denk.
Er altijd
Een glimlach op mijn gezicht zal ontstaan.
Eenvoudig omdat alle leuke en lieve momenten weer even in mijn gedachten voorbij zullen gaan.
Blij ben ik dat ik je heb mogen kennen .
Maar voor altijd weg, een idee waar ik nog moeilijk aan kan wennen.
Eerlijk ? Nee dat is het zeker niet.
Ik neem met dit gedicht afscheid van jou Lieve Marco den Riet.
Maar ook al zie ik je nooit meer, Vergeten? Nee dat zal ik je zeker niet.
Babs
oktober 18th, 2008 at 6:59 pm
Op Marktplaats.nl wordt ook nog een blauwe hond verkocht en bij boekwinkeltjes.nl zelfs 2. Maar dit is steeds zonder cd!

oktober 18th, 2008 at 10:43 am
Inderdaad, ze hebben er nog drie (tweedehands): http://www.bol.com/nl/p/boeken/ik-schilder-de-honden-blauw-cd/1001004000014319/index.html
Wie Roberts lied Radijsjes nog niet heeft, kan het hier vinden, mits het boek mét cd is, let daar goed op!
De tekst van het liedje komt uit het boek: Mijn hersens denken als ik slaap.
Groeten uit Arnhem,
Cees
oktober 18th, 2008 at 10:40 am
Goed om te lezen, Caecilia. Die Annet Hogenhout is goud waard, al jarenlang. Een zeer begaafde vrijwilligster. Hou haar in ere. Ik zag dat deel 1 van de Olafreeks inmiddels is uitv erkocht, maar het dubbeldikke Olaf En De Feestdagen is er nog. Zeer aanbevolen.
Zou Bol nog meer blauwe honden hebben? Dan zijn ze de enige.
Groeten aan alle Robert Longfans,
Cees van der Pluijm
oktober 17th, 2008 at 11:14 pm
Hallo cees
Vandaag kreeg ik toevallig met de post het boekje
ik schilder de honden blauw
Met de Cd had hem bij Bol besteld .
En wat leuk dat Annet die Vincent voor leest boekes heeft uigegeven
Vincent vind het erg leuk allemaal
Ze doen leuke dingen want Vincent Krabbelt mij ook via Hyves
En Nu is hij Thuis en pakte de krant en ging het zitten spellen
iets wat hij nooit kon .
Dat allemaal door zijn vrijwilligers
Ga op zoek naar boekjes voor hem .
Bedank voor de tip Caecilia