Robert Long’s Weblog

58 Responses to “Gedichten.”

Pagina’s: « 6 5 4 3 2 [1] Show All

1. 10
   Yvonne Says:
   november 9th, 2007 at 7:45 pm

   Babs wat mooi, dit raakt me diep, heel diep!

2. 9
   Babs Says:
   november 9th, 2007 at 12:47 am

   Dit gedicht geschreven voor mijn moeder na aanleiding van een gesprek met Robert.

   Zoals duizenden sterren verbleken.

   Het allermooiste wat men jou kon geven.
   Was een zacht en menswaardig eind aan je mooie leven.
   Daar heb je zelf eerst nog zo hard voor moeten strijden.
   Om de doktoren te overtuigen dat het onverdraagzaam was zo zinloos te lijden.
   Iets wat je zelf zo mooi zei: zoals duizenden sterren verbleken.
   Was het ook tijd om jou levenslicht te verbreken.
   En toen je de dokters dan eindelijk had overtuigd.
   Telde je de dagen uren en minuten af.
   Tot de dokter je eindelijk het verlossende middeltje gaf.
   Jezus, Mam wat was jij sterk!
   Je hielp zelfs de dokter bij zijn moeilijke werk.
   Is dat nou alles? Riep je met een blij gezicht.
   Maar wel verwachtingsvol met je ogen op dat spuitje gericht.
   Eerst regelde je nog even waar iedereen om je heen moest gaan staan.
   Zo was het goed, tijd om te gaan.
   Iedereen nog even gedag gezegd.
   En toen heb je jezelf tevreden en voldaan,in pa zijn armen gelegd.
   Zoals je het zelf graag wilde , niet in coma maar bij volle verstand.
   Lag je je arm maar ook je leven in de dokter zijn hand.
   Met een prachtige glimlach ging je weg.
   Nooit geweten dat sterven zo mooi kon zijn zeg!
   En natuurlijk mis ik je elke dag nog.
   Maar dat kan ook niet anders, want jij was mijn allerliefste moeder toch!
   Babs

3. 8
   caecilia Says:
   november 8th, 2007 at 5:00 pm

   Rouwen

   Rouwen is zo veel niet alleen om die persoon die er niet meer is
   Maar je kan ook rouwen om wat je verliest
   Geen spullen maar niet meer kunnen lopen
   Het inleveren van wat je eerst wel kunt en nu niet meer.
   Of het weten dat het gaat gebeuren.

   Je kan ook rouwen om je benen die je kwijt raakt
   Of je wordt doof en blind .
   Rouwen betekend zoveel meer dan alleen je geliefde verliezen.
   Eigenlijk is rouwen een proces van loslaten. En dan je er bij neerleggen
   En dan zie je aan het eind ,ik zou dit of dat toch kunnen proberen.
   Zo is het ,zo is het leven .
   Het leven is rouwen , je verwerkt , en vind je weer iets wat je weer wilt vast houden.
   Dat is rouwen.

4. 7
   Phily Says:
   november 8th, 2007 at 1:39 pm

   LUISTERN
   is meer dan horen.
   Een mens die kan luisteren!
   Iedereen wil zo iemand ontmoeten.
   Aan hem kun je vertellen, over je alledaagse leven
   Je grote en kleine probleempjes,
   hij deelt in je vreugde en verdriet.
   Je bent gelukkig,als er iemand echt naar je luistert.
   Luisteren is altijd durven verliezen,de ander laten uitpraten.
   Geen oplossing kunnen geven,maar stapvoets met de ander op weg gaan.
   Niet jou tempo opdringen, maar het zijne volgend.
   Niet jou antwoord geven, maar het zijne laten vinden.
   In het luisteren ervaart de ander dat je van hem houd.
   Met zijn onmacht, zoeken en tasten.
   Wie durft te luisteren,
   voelt niet meer de dwang om de ander te verlichten.
   Maar begint te geloven, dat het luisteren zelf al licht is.

   Lieve Robert, dit gedicht slaat helemaal op jou
   Zoveel moois wat je hebt achter gelaten, je had de gave om te luisteren.

5. 6
   caecilia Says:
   november 8th, 2007 at 12:48 pm

   Er is een ding in het leven wat wij allemaal kennen .
   Dat is de Dood, maar ik zal er nooit aan wennen.
   Je Moeder , je Broer ,je Vader wie dan ook
   Ze dwalen door mijn hoofd als een spook.
   Altijd dat wee moed gevoel ,waar ik geen raad mee weet.
   Ook al leef je door ,je doet je ding ,maar je moet eens weten wat het me deed.
   Dan poosje later weer ,een Fan van je en een lieve vrind
   Ik moest huilen en wou troost ,was net een klein kind
   Zo voel ik mij dan zo troosteloos
   Dat gevoel zit er al zo’n poos
   Er is een ding in het leven wat wij allemaal kennen.
   Dat is de Dood, maar ik kan er niet aan wennen.

6. 5
   hanny s Says:
   november 7th, 2007 at 5:58 pm

   Voor Kristof:

   Als je liefste is verdwenen
   Je leven doelloos lijkt, verward
   Je tranen niet meer zijn te stelpen
   En er ijs zit rond je hart
   Weet dan dat je niet alleen staat
   Nu niet, morgen niet en nooit
   En dat er velen zijn die aan je denken
   en weten dat je hem terugziet, ooit

   Hoe zwaar het leven jou ook gepakt heeft
   en verdriet nog steeds naar boven komt
   Eens maken tranen plaats voor een glimlach
   om de herinnering die nooit verstomd.

   Gelukkige verjaardag!

7. 4
   caecilia Says:
   november 7th, 2007 at 11:59 am

   Voor Kristof

   Verliezen

   Een mens verliest niet graag iets.
   Ook al is het maar ‘aansteker,
   ‘N bril of ‘n Pen . Kun je nagaan
   Wat er gebeurt als hij een mens
   Verliest.

   Kristof Heel Veel Sterkten Morgen

   xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
   Nog even dit.

   Ik lees Toon hermans en dit kocht ik voor mijn Moeder
   ze was een Fan van hem .
   En ik kocht voor sinterklaas dit gedichten boekje voor haar
   Ze heeft het niet mogen meemaken.
   Gaf het haar mee ,en kocht het later voor mij zelf een nieuwe.
   Toen ik het pakje openmaakten viel het open op dit gedichtje.
   zo gaf ik het haar mee gegeven .
   Verliezen van Toon Hermans

8. 3
   Rianne Says:
   november 6th, 2007 at 1:12 am

   De kracht in dit leven,
   is liefde te geven.
   Liefde te ontvangen,
   van wie het je gunt.
   De kracht in dit leven,
   is vreugde te delen,
   vreugde te delen met
   wie het wil zien.
   De kracht in dit leven,
   word je niet door een ieder
   gegeven,
   je krijgt het van een enkeling!

   Dit is iets wat Robert doormiddel van zijn muziek en shows zo waanzinnig knap deed, alleen gaf hij het niet aan een enkeling, maar hebben we met z’n allen van hem mogen genieten.

   Liefs voor allemaal, Rianne.

9. 2
   Gerda v. M. Says:
   november 4th, 2007 at 11:45 pm

   A la Longue,

   Op maandag naar Rotterdam
   Een stad waar ik normaal niet kwam
   Ik ga met een gemengd gevoel
   Naar Het Concert, dat is het doel
   In het Luxor heerst een fijne sfeer
   Het is dan ook een hele eer
   Om dit samen te ondergaan
   Zoiets moois geeft zin aan het bestaan
   Kristof opent met aangrijpende zinnen
   De avond kan beginnen
   Alle liedjes zijn bekend
   Maar oh, dat waren we anders gewend
   Artiesten betrekken het publiek
   Bij het zingen van die mooie muziek
   En dan is het ook zo weer afgelopen
   Maar wij blijven allen hopen
   Dat Robert nooit zal worden vergeten
   Maar dat is iets wat we wel zeker weten
   Tot slot nog veel woorden van lof
   Voor nog zo’n Grote Man: Kristof

10. 1
    Babs Says:
    oktober 23rd, 2007 at 9:17 pm

    Almere 17-10-2007
    Van mooie jongen tot prachtige man

    Een bos met krullen, een rij mooie tanden.
    Dit beeld in ieders geheugen gegrift.
    Protestsongs met scherpe randen.
    De kerk, politiek, en al het andere, in zijn ogen muggengezift.

    Bij velen geliefd, door anderen gemeden.
    Robert heeft mij in ieder geval, met heel veel liedjes geraakt.
    Met zijn teksten, heel wat verdrietjes bestreden.
    Hij heeft het voor mij, gewoon allemaal wat dragelijker gemaakt.

    Natuurlijk moest ik zelf zoeken naar de weg om door te gaan.
    Want zoals Robert al zong, iedereen krijgt wel eens een lel van het leven.
    Stevig potje huilen, om teksten die mij pijn deden, gevolgd door een vrolijke deun, ja daar had ik wat aan.
    Zo wist hij mij, altijd een zetje in de juiste richting te geven.

    De krullen gaan eraf, die maken plaats voor de korte grijze haren.
    Een brilletje hier, een rimpeltje daar.
    De teksten zijn inmiddels ook wat milder in die jaren.
    Over liefde en gevoel, een ware taalkunstenaar.

    Woorden, kreten, een goed onderwerp en een lekkere melodie.
    Niemand als hij, wist dit alles zo goed te combineren.
    Soms zelfs een ware parodie.
    Knap is het om mensen een spiegel voor te houden, met een lied en acteren.

    Levenslessen, die heb ik van Robert gekregen.
    Zijn ervaringen die hij met ons wilde delen, gaven mij meer inzicht in het leven.
    Mensen na laten denken, over de dingen die anderen liever verzwegen.
    Ik dacht, ik zeg het maar eens even.

    Hoe ouder Robert werd, hoe mooier ik hem vond.
    Trekken van een welbewogen leven, op zijn gezicht te lezen.
    Ik vind dat juist dat, hem prachtig stond.
    Maar het mooiste was toch, zijn innerlijk wezen .

    Een man met oprechte interesse voor natuur, dier, en mens .
    Alle brieven die hij ontving, las hij aandachtig.
    Hij probeerde zo veel mogelijk, terug te schrijven aan zijn fans.
    Zo een instelling, ik vind het prachtig.

    Nooit bij stilgestaan, dat alles zo maar eens op kon houden.
    Het hartvarken zoals hij het zelf noemde, viel hem heel erg zwaar.
    Maar langzaam leek het er op, hij wordt wel weer de oude.
    Nieuwe ideeën, een kookboek, een kinderboek, en met het Deep River Quartet grootse plannen al klaar.

    Dus de zon begint weer te schijnen, de lucht is streeploos blauw.
    In afwachting wat er komen zal, wanneer kan ik kaartjes gaan bestellen?
    Maar dan opeens van uit het niets, Hé Jezus Robert wat doe je nou.
    Een dame op tv, ze was over hem aan het vertellen.

    Graag hoorde ik altijd iets over Robert, maar ze vertelde dat voor hem het doek definitief viel.
    Dat bestaat niet! Kan niet! Mag niet! Dit wilde ik niet horen.
    Nog maar kort te leven! Het sneed dwars door mijn ziel.
    Kon aan niets anders meer denken, ja ik was mezelf denk ik even echt verloren.

    Nog geen week later, valt het doek voor Robert voor de allerlaatste keer.
    Eerlijk is het niet, maar de dood heeft nou eenmaal nooit iemand een keuze gegeven.
    De enige tegenstander die je niet kan overwinnen, ja soms misschien wat uitstel, maar je weet! Hij komt zeker weer.
    Gelukkig geen lange lijdensweg, dat is hem goddank bespaard gebleven.

    Nu denk ik, stel nou even dat hij mij nu hoort.
    Dan maak ik voor de zekerheid, gebruik van deze gelegenheid.
    Spreek ik ook tot Robert nog een woord.

    Lieve Robert, bijna een jaar geleden maar ik mis je nog altijd.
    Dank je wel! Voor alles, wat heb jij veel veroorzaakt in je veel te korte leven!
    Ik heb voor jou een belangrijk plekje in mijn hart gereserveerd.
    Daar bewaar, maar vooral koester ik mijn mooie herinneringen aan jou.
    Je muziek en je levenswerk, houden jou voor altijd levend.
    Ik zal je nooit vergeten!
    Babs

    Dank je wel admin

Pagina’s: « 6 5 4 3 2 [1] Show All

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.