Gedichten.
Op verzoek een pagina waar gedichten geplaatst kunnen worden.
58 Responses to “Gedichten.”
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
Robert Long’s Weblog
Robert Long’s Weblog
| M | D | W | D | V | Z | Z |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Okt | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | ||||
Pagina’s
- Chatter box.
- DVD fandag in Rotterdam.
- Gedichten.
- Het boek “Het laatste jaar”
- Huishoudelijke mededelingen.
- Huisregels
- Kerst en Nieuwjaars wensen.
- Ledenlijst
- Reacties concert “A la Longue”.
- Robert Long prijsvraag.
- Ruilbeurs
- Spot Robert.
- Vragen.
- Welkom aan alle Robert Long fans!!
- Zin-Spelen.
Categorieën
Blogroll
Recent Posts
- Drie theatershows Robert Long op DVD !!!
- Robert Long’s Weblog › Nieuw Bericht Maken — WordPress
- Het is weer zo ver, stem op Unit Gloria voor de Top2000
- Children of Peace
- EEN VERHAAL
Recent Comments
- Babs op Zin-Spelen.
- hanny s op Zin-Spelen.
- Babs op Zin-Spelen.
- suze op Zin-Spelen.
- hanny s op Zin-Spelen.
Authors
- admin (22)
- caecilia van wijnsberghe de graaf (1)
- (1)
- joke (1)
- suze (1)
- Cocky (2)
Meta
Get a free blog at WordPress.com. Theme: ChaoticSoul by Bryan Veloso.
oktober 23rd, 2007 at 9:17 pm
Almere 17-10-2007
Van mooie jongen tot prachtige man
Een bos met krullen, een rij mooie tanden.
Dit beeld in ieders geheugen gegrift.
Protestsongs met scherpe randen.
De kerk, politiek, en al het andere, in zijn ogen muggengezift.
Bij velen geliefd, door anderen gemeden.
Robert heeft mij in ieder geval, met heel veel liedjes geraakt.
Met zijn teksten, heel wat verdrietjes bestreden.
Hij heeft het voor mij, gewoon allemaal wat dragelijker gemaakt.
Natuurlijk moest ik zelf zoeken naar de weg om door te gaan.
Want zoals Robert al zong, iedereen krijgt wel eens een lel van het leven.
Stevig potje huilen, om teksten die mij pijn deden, gevolgd door een vrolijke deun, ja daar had ik wat aan.
Zo wist hij mij, altijd een zetje in de juiste richting te geven.
De krullen gaan eraf, die maken plaats voor de korte grijze haren.
Een brilletje hier, een rimpeltje daar.
De teksten zijn inmiddels ook wat milder in die jaren.
Over liefde en gevoel, een ware taalkunstenaar.
Woorden, kreten, een goed onderwerp en een lekkere melodie.
Niemand als hij, wist dit alles zo goed te combineren.
Soms zelfs een ware parodie.
Knap is het om mensen een spiegel voor te houden, met een lied en acteren.
Levenslessen, die heb ik van Robert gekregen.
Zijn ervaringen die hij met ons wilde delen, gaven mij meer inzicht in het leven.
Mensen na laten denken, over de dingen die anderen liever verzwegen.
Ik dacht, ik zeg het maar eens even.
Hoe ouder Robert werd, hoe mooier ik hem vond.
Trekken van een welbewogen leven, op zijn gezicht te lezen.
Ik vind dat juist dat, hem prachtig stond.
Maar het mooiste was toch, zijn innerlijk wezen .
Een man met oprechte interesse voor natuur, dier, en mens .
Alle brieven die hij ontving, las hij aandachtig.
Hij probeerde zo veel mogelijk, terug te schrijven aan zijn fans.
Zo een instelling, ik vind het prachtig.
Nooit bij stilgestaan, dat alles zo maar eens op kon houden.
Het hartvarken zoals hij het zelf noemde, viel hem heel erg zwaar.
Maar langzaam leek het er op, hij wordt wel weer de oude.
Nieuwe ideeën, een kookboek, een kinderboek, en met het Deep River Quartet grootse plannen al klaar.
Dus de zon begint weer te schijnen, de lucht is streeploos blauw.
In afwachting wat er komen zal, wanneer kan ik kaartjes gaan bestellen?
Maar dan opeens van uit het niets, Hé Jezus Robert wat doe je nou.
Een dame op tv, ze was over hem aan het vertellen.
Graag hoorde ik altijd iets over Robert, maar ze vertelde dat voor hem het doek definitief viel.
Dat bestaat niet! Kan niet! Mag niet! Dit wilde ik niet horen.
Nog maar kort te leven! Het sneed dwars door mijn ziel.
Kon aan niets anders meer denken, ja ik was mezelf denk ik even echt verloren.
Nog geen week later, valt het doek voor Robert voor de allerlaatste keer.
Eerlijk is het niet, maar de dood heeft nou eenmaal nooit iemand een keuze gegeven.
De enige tegenstander die je niet kan overwinnen, ja soms misschien wat uitstel, maar je weet! Hij komt zeker weer.
Gelukkig geen lange lijdensweg, dat is hem goddank bespaard gebleven.
Nu denk ik, stel nou even dat hij mij nu hoort.
Dan maak ik voor de zekerheid, gebruik van deze gelegenheid.
Spreek ik ook tot Robert nog een woord.
Lieve Robert, bijna een jaar geleden maar ik mis je nog altijd.
Dank je wel! Voor alles, wat heb jij veel veroorzaakt in je veel te korte leven!
Ik heb voor jou een belangrijk plekje in mijn hart gereserveerd.
Daar bewaar, maar vooral koester ik mijn mooie herinneringen aan jou.
Je muziek en je levenswerk, houden jou voor altijd levend.
Ik zal je nooit vergeten!
Babs
Dank je wel admin
november 4th, 2007 at 11:45 pm
A la Longue,
Op maandag naar Rotterdam
Een stad waar ik normaal niet kwam
Ik ga met een gemengd gevoel
Naar Het Concert, dat is het doel
In het Luxor heerst een fijne sfeer
Het is dan ook een hele eer
Om dit samen te ondergaan
Zoiets moois geeft zin aan het bestaan
Kristof opent met aangrijpende zinnen
De avond kan beginnen
Alle liedjes zijn bekend
Maar oh, dat waren we anders gewend
Artiesten betrekken het publiek
Bij het zingen van die mooie muziek
En dan is het ook zo weer afgelopen
Maar wij blijven allen hopen
Dat Robert nooit zal worden vergeten
Maar dat is iets wat we wel zeker weten
Tot slot nog veel woorden van lof
Voor nog zo’n Grote Man: Kristof
november 6th, 2007 at 1:12 am
De kracht in dit leven,
is liefde te geven.
Liefde te ontvangen,
van wie het je gunt.
De kracht in dit leven,
is vreugde te delen,
vreugde te delen met
wie het wil zien.
De kracht in dit leven,
word je niet door een ieder
gegeven,
je krijgt het van een enkeling!
Dit is iets wat Robert doormiddel van zijn muziek en shows zo waanzinnig knap deed, alleen gaf hij het niet aan een enkeling, maar hebben we met z’n allen van hem mogen genieten.
Liefs voor allemaal, Rianne.
november 7th, 2007 at 11:59 am
Voor Kristof
Verliezen
Een mens verliest niet graag iets.
Ook al is het maar ‘aansteker,
‘N bril of ‘n Pen . Kun je nagaan
Wat er gebeurt als hij een mens
Verliest.
Kristof Heel Veel Sterkten Morgen
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Nog even dit.
Ik lees Toon hermans en dit kocht ik voor mijn Moeder
ze was een Fan van hem .
En ik kocht voor sinterklaas dit gedichten boekje voor haar
Ze heeft het niet mogen meemaken.
Gaf het haar mee ,en kocht het later voor mij zelf een nieuwe.
Toen ik het pakje openmaakten viel het open op dit gedichtje.
zo gaf ik het haar mee gegeven .
Verliezen van Toon Hermans
november 7th, 2007 at 5:58 pm
Voor Kristof:
Als je liefste is verdwenen
Je leven doelloos lijkt, verward
Je tranen niet meer zijn te stelpen
En er ijs zit rond je hart
Weet dan dat je niet alleen staat
Nu niet, morgen niet en nooit
En dat er velen zijn die aan je denken
en weten dat je hem terugziet, ooit
Hoe zwaar het leven jou ook gepakt heeft
en verdriet nog steeds naar boven komt
Eens maken tranen plaats voor een glimlach
om de herinnering die nooit verstomd.
Gelukkige verjaardag!
november 8th, 2007 at 12:48 pm
Er is een ding in het leven wat wij allemaal kennen .
Dat is de Dood, maar ik zal er nooit aan wennen.
Je Moeder , je Broer ,je Vader wie dan ook
Ze dwalen door mijn hoofd als een spook.
Altijd dat wee moed gevoel ,waar ik geen raad mee weet.
Ook al leef je door ,je doet je ding ,maar je moet eens weten wat het me deed.
Dan poosje later weer ,een Fan van je en een lieve vrind
Ik moest huilen en wou troost ,was net een klein kind
Zo voel ik mij dan zo troosteloos
Dat gevoel zit er al zo’n poos
Er is een ding in het leven wat wij allemaal kennen.
Dat is de Dood, maar ik kan er niet aan wennen.
november 8th, 2007 at 1:39 pm
LUISTERN
is meer dan horen.
Een mens die kan luisteren!
Iedereen wil zo iemand ontmoeten.
Aan hem kun je vertellen, over je alledaagse leven
Je grote en kleine probleempjes,
hij deelt in je vreugde en verdriet.
Je bent gelukkig,als er iemand echt naar je luistert.
Luisteren is altijd durven verliezen,de ander laten uitpraten.
Geen oplossing kunnen geven,maar stapvoets met de ander op weg gaan.
Niet jou tempo opdringen, maar het zijne volgend.
Niet jou antwoord geven, maar het zijne laten vinden.
In het luisteren ervaart de ander dat je van hem houd.
Met zijn onmacht, zoeken en tasten.
Wie durft te luisteren,
voelt niet meer de dwang om de ander te verlichten.
Maar begint te geloven, dat het luisteren zelf al licht is.
Lieve Robert, dit gedicht slaat helemaal op jou
Zoveel moois wat je hebt achter gelaten, je had de gave om te luisteren.
november 8th, 2007 at 5:00 pm
Rouwen
Rouwen is zo veel niet alleen om die persoon die er niet meer is
Maar je kan ook rouwen om wat je verliest
Geen spullen maar niet meer kunnen lopen
Het inleveren van wat je eerst wel kunt en nu niet meer.
Of het weten dat het gaat gebeuren.
Je kan ook rouwen om je benen die je kwijt raakt
Of je wordt doof en blind .
Rouwen betekend zoveel meer dan alleen je geliefde verliezen.
Eigenlijk is rouwen een proces van loslaten. En dan je er bij neerleggen
En dan zie je aan het eind ,ik zou dit of dat toch kunnen proberen.
Zo is het ,zo is het leven .
Het leven is rouwen , je verwerkt , en vind je weer iets wat je weer wilt vast houden.
Dat is rouwen.
november 9th, 2007 at 12:47 am
Dit gedicht geschreven voor mijn moeder na aanleiding van een gesprek met Robert.
Zoals duizenden sterren verbleken.
Het allermooiste wat men jou kon geven.
Was een zacht en menswaardig eind aan je mooie leven.
Daar heb je zelf eerst nog zo hard voor moeten strijden.
Om de doktoren te overtuigen dat het onverdraagzaam was zo zinloos te lijden.
Iets wat je zelf zo mooi zei: zoals duizenden sterren verbleken.
Was het ook tijd om jou levenslicht te verbreken.
En toen je de dokters dan eindelijk had overtuigd.
Telde je de dagen uren en minuten af.
Tot de dokter je eindelijk het verlossende middeltje gaf.
Jezus, Mam wat was jij sterk!
Je hielp zelfs de dokter bij zijn moeilijke werk.
Is dat nou alles? Riep je met een blij gezicht.
Maar wel verwachtingsvol met je ogen op dat spuitje gericht.
Eerst regelde je nog even waar iedereen om je heen moest gaan staan.
Zo was het goed, tijd om te gaan.
Iedereen nog even gedag gezegd.
En toen heb je jezelf tevreden en voldaan,in pa zijn armen gelegd.
Zoals je het zelf graag wilde , niet in coma maar bij volle verstand.
Lag je je arm maar ook je leven in de dokter zijn hand.
Met een prachtige glimlach ging je weg.
Nooit geweten dat sterven zo mooi kon zijn zeg!
En natuurlijk mis ik je elke dag nog.
Maar dat kan ook niet anders, want jij was mijn allerliefste moeder toch!
Babs
november 9th, 2007 at 7:45 pm
Babs wat mooi, dit raakt me diep, heel diep!
november 16th, 2007 at 3:06 am
Beste lezer,
Dit gedicht heb ik afgelopen dinsdag geschreven. De reden dat ik het hier op de site van Robert zet in het gedichtenhoekje waar al zoveel mooie gedichten staan is,
omdat ik hoop dat iedereen die ooit een verkrachting mee gemaakt heeft en dit nog geen plaatsje heeft kunnen geven, dit ooit wel zal kunnen doen, want ook al is het zwaar om dwars door het verleden heen te gaan. Het geeft naderhand zo’n verlichting dat het de moeite waard kan zijn.
Onthoud, jij hoeft je nooit te schamen, de gene die dit soort laffe daden plegen zijn die gene die zich diep, heel diep moeten gaan zitten schamen.
In elk geval wil ik die gene, heel veel sterkte en liefs toe gewenst.
Rianne.
Iedere keer,
Iedere keer weer terug naar het verleden,
telkens weer opnieuw de dingen herbeleven,
Die onmacht, de pijn en het verdriet,
is het dit allemaal waard, of niet?
Het breekt me af en bouwt me op,
het is dodelijk vermoeiend.
Maar
Er komt een tijd dan zal ik zegen vieren
Mijn verleden raakt me dan niet meer.
verkrachters, zo miezerig en klein
zou bijna medelijden met jullie krijgen
Ik, zou ik niet zijn als ik niet zou hopen.
Hopen dat jullie ooit gelukkig mogen worden
en in zullen zien dat er grenzen zijn.
En als dat keerpunt uit zal blijven,
hoop, bid en smeek dan
dat je nooit de mijne zult zijn,
want wees er zeker van dat je mij niet meer zult raken.
Je ego zal ik volledig kraken!
geheel omspres,
omdat ik het gewoon niet meer zal kunnen
laten!
Rianne.
november 23rd, 2007 at 12:51 am
Weer een eigen creatie.
Herfst,
Herfst is het nu,
aparte geuren, prachtige kleuren
Langzaam aan sterft alles af
bomen ontsluieren,
Stormen gieren weer om het huis,
regen slaat tegen de ramen,
zelfs het vlammetje van de kaars laat zien,
het is daar buiten niet pluis.
Mensen sikkeneurig, schuilend in een portiek,
“gezellig” met z´n alleen op een kluitje
Paraplu’s die het leven geven,
niet bestand blijken tegen dit soort omstandigheden
Lopend door de stad, moet ik bekennen
dat ik het wel prettig vind
al die ruimte op de straat.
Zelfs de humor wel in kan zien
van die boos kijkende mensen,
net lopende barometers,
maar nu schuilend op een kluitje,
De herfst maakt plaats voor de winter,
met zijn prachtig heldere vergezichten.
de vrieskou die ons bevrijdt van stekende insecten.
De zon die het rijp laat twinkelen,
mezen die de tuin bezoeken
zich te goed doen aan zaden en noten
rustig in afwachting op hetgeen wat komen gaat.
En dan…..
het eerste sneeuwklokje,
de lente is in aantocht.
Er komt rust na de stormen
de kou wijkt, maakt plaats voor de warmte
bloesem en fris groen zullen weer ontluiken
heerlijke geuren laten zich weer ruiken,
mezen vliegen af en aan
creëren hun eigen nestjes,
straten vol met mensen
zelfs een glimlach hier en daar
portieken dit keer onbemand,
wat is het toch geweldig
dat we steeds weer opnieuw
mogen genieten van al het moois
om ons heen.
Groetjes en liefs Rianne.
november 24th, 2007 at 8:58 pm
Bijna een jaar geleden
is “onze”Robert overleden
goeie kop, mooie stem
o ja, we missen hem
zijn teksten, soms lief en zacht,
maar soms, zoals van Robert verwacht
keihard, maar o zo waar
sommige mensen vonden dat naar
wat blijft zijn de cd’s en dvd’s
en de mooie herrinneringen dragen we met ons mee
ook 22 oktober was een fijne dag
eentje met een traan en een lach
bekende liedjes, mooie zang
en dat een hele avond lang
gelukkig komt de dvd er al aan
dan kunnen we de avond weer beleven gaan
zijn muziek zal altijd leven
en ons warmte en troost blijven geven
Lieve Robert, dank je wel !!!
november 28th, 2007 at 12:24 am
Gedicht voor Robert
Brok in m’n keel
niet weg te krijgen
Je bent er echt niet meer
tuurlijk wist ik het
maar het voelde zo anders.
Aan je graf gestaan
jouw plekje nu,
is in één woord prachtig,
maar het bleef voor mij ongrijpbaar
’s avonds het lied melancholie
je kruk leeg, de microfoon onbezongen
tranen liepen over menig wang,
tja, ook bij die van mij
En toch, je was er!
En nu ineens die brok in m’n keel
het lukt me niet hem weg te slikken
Geen geluid, het is hier stil,
de foto’s op jouw boeken staan me toe te lachen.
Jezus Robert, het besef dat je er niet meer bent,
wat voelt dat koud en kil!
Liefs Rianne
december 1st, 2007 at 12:18 am
De gehandicapte
Je bent een bijzonder maar afhankelijk mens
Ze beslissen over je als of je niet belangrijk bent
Maar wat ze niet weten deze mensen zonder geweten
Dat je blij bent met kleine dingen
En ook best kan dansen en zingen
Je doet het op een andere manier
Maar met heel veel plezier
Dan ga je net als wij letterlijk uit je dak
Met alle plezier van de wereld en met grootse gemak
Wij zouden best wel van je kunnen leren
Vooral daar die daar in den haag de zogenaamde dames en heren
december 1st, 2007 at 6:03 pm
DECEMBER
December, maand van pepernoten en geschenken,
maand om aan leuke dingen te denken.
December, maand van vreugde, maar ook van verdriet,
het is de maand dat Robert ons verliet
December, de maand van eeuwige trouw aan zijn schat,
Een liefde waar nog lang geen sleet op zat
December, de maand van ziekte en van dood
en van een gemis, zo levensgroot
December, wat interesseert mij kalkoen en wijn
nu jij er niet meer bij kan zijn.
December, december, wat moet ik verder met jou
Wel kaarslicht en warmte, maar inwendig rouw.
december 23rd, 2007 at 12:17 am
23-12-06 23-12-07
Den Haag vorig jaar,
23-12- stonden wij daar.
Heel veel Fan’s waren daar gekomen,
En hebben afscheid van Robert genomen.
Wat waren wij blij,de Fan’s waren welkom
het stond op de site,en sloeg in als een bom.
Sinds die dag was er iedere dag kontakt met elkaar,
Prachtig die site,we praten heel wat af daar.
Was er iets te melden,dan ging je naar de Site,
Je kon alles altijd daarop kwijt.
Vriendschappen zijn er door ontstaan
En een echte Fandag er nog achter aan.
Tapasbar en Luxor wat een Feest,
Ben blij dat ik er allemaal bij ben geweest.
Het jaar is rond,het is snel gegaan,
Had even de behoefte bij 23-12 stil te staan.
Ben ohhhhhhhhhhhh zo blij met de DVD,
En troost me daar ook mee.
Fan’s zijn aardig onder elkaar,
Ineke en Gerda ik meld jullie als voorbeeld maar.
En Suze dat is een heel aardig mens,
Nu eindig ik met nog 1 wens.
Dat er nog oude opnames op DVD mogen komen,
Want daar kan ik echt van dromen.
Kristof en Adm,en alle Fan’s een goed NIEUW JAAR,
En 2008 horen we weer van elkaar.
Martie Janse
januari 23rd, 2008 at 3:26 am
Nog veel te leren,
De één lijkt alles zo goed voor elkaar te hebben,
De ander wordt met de neus aan gekeken
omdat hij “niets” presteert.
Wat een geluk dat we allemaal mensen zijn,
geen van ons perfect is.
Niemand beter dan een ander,
al durven we dit soms te
denken in onze bekrompenheid.
Ieder mens zal zijn eigen leven,
moeten leven.
Ieder mens maakt zijn eigen fouten,
zo ook heeft ieder mens iets goeds.
Verdraagzaamheid…….
het lijkt wel een cliché!
Durven wij te kijken naar de weerspiegeling
van onze ziel.
Durven wij te zien,
de fouten die wij maken?
Wie weet, is dat een mooi begin!
Tekst: Rianne
.
januari 23rd, 2008 at 5:17 pm
Lieve Amber pearl mijn poppedeintje
Op jou drink ik een lekker wijntje
Mijn hoofd zit vol muziek en mijn buik met vlinders
Je bent zo lief en mooi je bent alles wat een mens maar wensen kan
En straks gaat Oma op je passen en knuffelen en heel veel genieten dan
Want ik mag je verwennen daar ben ik tenslotte oma voor
Jij maakt het leven weer mooi en goed
Je moest eens weten wat dit allemaal met mij doet .
Jij lief klein poppedeintje je bent zo welkom
En oma gaat straks voor je zingen
En jij gaat dan op de muziek mee springen
Oma zingt dan een slaap liedje wat ze voor je mama ook deed
En de mama van oma ook voor oma gezongen heeft
Kom kleine meid jij moet slapen gaan
Laat nu je speelgoed maar tot morgen staan
Straks brengt klaasvaak je naar sprookjes land
Waar de kaboutertjes dansen ,hand in hand
Dansen en springen zij maken pret
Kom lieve meid ga nu gauw naar bed
Ga naar het feest waar een engel op je wacht
Sluit nu je oogjes goede nacht
Ik geef je dit door en straks zingen jou kindjes het weer hoor
Kusjes je Oma
februari 5th, 2008 at 2:32 am
Hallo ik vond dit gedicht is niet van mij maar wil het wel met jullie delen.
De ruimte van je hart
de ruimte van je hart
bepaalt de vrijheid van je leven
de ruimte van je hart bepaalt de
warmte van je huis
zolang je hart maar vol is, heb je iets te geven
aan de man en aan de vrouw
in je werk en bij je thuis
de warmte van je hart
bepaalt de diepte van je liefde
van de liefde die je krijgt
en de liefde die je geeft
de warmte van je hart bepaalt de
warmte van de dagen
voor de man en voor de vrouw
met wie je werkt en met wie je leeft
in dit land
dat zo klein is
dat de dorpen en de steden in elkaar
zijn doorgegleden
als de vingers van mijn handen
die ik samenvouw
in dit land
dat zo vol is
dat de wegen en de bermen bijna
zwart zien van de zwermen
moet je je hart beschermen
want luister nou
de warmte van je hart
bepaalt de vrijheid van je leven
de diepte van je liefde
en de warmte van je huis
zolang je hart maar vol is
kan je nog wat geven
aan de man en aan de vrouw
in je werk en bij je thuis
april 16th, 2008 at 11:25 am
Hallo lieve mensen,
Vannacht ben ik weer aan het dichten geslagen en wil het bij deze graag met jullie delen
.
15-04-’08
Gedicht 1:
Soulmaatje,
Een intens gevoel van liefde
zo diep, zo dierbaar,
zo wonderbaarlijk mooi,
Het maakt me kwetsbaar
maar te gelijkertijd zo beren sterk.
Ik dank je voor je vriendschap
ik dank je voor je steun
Ik dank je voor wie je bent,
voor wie je wil zijn.
Gedicht 2:
De trein van het leven,
De trein van ons leven is een boeiende ervaring
mensen stappen in en uit.
Soms kom je ze vaker tegen,
soms éénmaal.
Velen laten hun sporen na,
liefde, wanhoop, vreugde en verdriet
Hoe, wat, waar, waarom,
antwoorden zijn er vaak niet.
Durven luisteren naar ons gevoel,
het laat ons zoveel zien.
We krijgen meer antwoorden,
dan we denken.
Mogen leren van mensen
die in en uitstappen.
Mensen die ons leven lang
bij ons zullen blijven.
Het blijft een boeiende ervaring.
Groetjes en liefs voor iedereen,
Rianne.
april 20th, 2008 at 12:51 pm
Weer een gedicht van eigen hand.
Brief uit de Hemel,
De zon weerspiegelend in het water
ik zelf een jaar of vier,
kijkend naar de hemel
bedacht ik me,
ik wil een brief uit de Hemel,
wil weten hoe het daar is,
M’n overgrootvader,
hij was daarheen vertrokken
en ik stuurde hem mijn vraag,
wilt u mij antwoord geven
gewoon op een papiertje
dwarrelend naar beneden.
Heb lang staan wachten,
goed gekeken.
Maar het antwoord op een briefje
in geen velden of wegen.
Af en toe denk ik nog aan dat moment,
verlang ik nog even naar dat briefje
en naar het blinde vertrouwen
van die kleine meid.
Teskt Rianne.
Fijne zondag voor iedereen
mei 4th, 2008 at 12:25 pm
Gedicht vanuit het Zaaamslagse,
Vrienden,
Je bent pas 16
dom gedrag op dit moment je levensdoel
Lopen zieken, sporen van vernielingen
om je heen.
Gesterkt door 19 vrienden
als grote groep op de been.
Je voelde de macht, je voelde je zo groots.
Hoe klein zul jij nu zijn?
17 jaar,
Je vriendje had al genoeg aangericht
wat dacht jij?
Gedeelde smart is halve smart,
dus help hem nog maar even!
Zo jong,
een leven op jullie geweten
het leven van een man
57 jaar,
Het had een geliefde van jullie kunnen wezen!
18 vrienden,
blijven zij nog over?
Waar was hun gezond verstand?
Vrienden,
kunnen jullie op elkaar bouwen?
Groots, macht, agressie,
wat een laag, zwak en zielig levensdoel!
Geschreven door:
Rianne 4 mei ’08
mei 4th, 2008 at 12:30 pm
Nieuws
Nieuws,
leuk nieuws!
Nieuws,
shit nieuws!
Nieuws,
het is wat je er mee doet!
Nieuws,
slecht nieuws!
Nieuws,
goed nieuws!
Nieuws,
door het leven gegeven!
Nieuws,
knijp je ogen dicht,
dan zie je het niet!
Nieuws,
duw je oren dicht,
dan hoor je het niet!
Nieuws,
houd je kaken stijf op elkaar,
dan verspreidt het zich niet.
Of,
Kijk, luister en spreek,
huiver of wees blij!
Nieuws,
doe er iets mee!
Geschreven door:
Rianne 4 mei’08
mei 19th, 2008 at 11:16 am
Nieuw gedicht.
Krijgen wat je aankunt,
Krijgt een mens wat hij aan kan,
of kan hij aan wat hij krijgt.
Soms is het moeilijk,
ben je de antwoorden kwijt.
Een leven over rozen,
weet niet of je het wensen moet.
Al die dorens in je lijf,
lijkt mij niet echt prettig.
Voor niets gaat de zon op.
Hoezo nou weer voor niets?
Oh, bedoelt u hier de centen,
tja, die zeggen me dus niets.
Op vragen komen antwoorden,
de rozen die verwelken,
de zon zal altijd blijven schijnen,
al is hij niet altijd te zien.
Wat een mens ook tegen komt,
geef het een positieve draai.
Dan kan een mens veel dragen.
En zal het leven een uitdaging zijn.
Tekst: Rianne.
Groetjes Rianne, nog een fijne dag!
mei 26th, 2008 at 7:00 pm
Tekst: Rianne.
Legkip,
Als ik aan het leven van een legkip denk,
maakt me dat niet blij.
Hun snavels worden afgebrand
zonder verdoving,
dat is op zich al erg genoeg.
Reden?
Te dicht op elkaar.
Ze pikken elkaar de ogen uit.
Wrede dieren?
Nee, wrede mensen!!!
Ze krijgen de ruimte niet
waar een kip zo van geniet.
Dus als je voor het eier-schap in de winkel staat,
denk dan gerust eens na.
Laat je nu eens verleiden door een bio-ei.
Deze kippen
mogen leven, zowel binnen als buiten,
zij mogen zien hoe mooi het daglicht is.
Zij hebben hun snavel nog
om lekker in de grond te wroeten.
Oké, het ei is ietsje duurder,
stel je zelf eens voor.
Jij gevangen in een hokje,
tanden zonder verdoving uitgerukt.
Frisse lucht, nog nooit gesnoven,
geen daglicht om je heen.
Zou jij dan het geluk van de kip kunnen voelen,
met op zijn ei de gestempelde code
beginnend met het cijfer NUL?
Met dank van alle kippen
.
Laat het bio-eitje u smaken!
Met een vriendelijke groet,
Rianne
juni 29th, 2008 at 7:51 pm
Pijn in m’n hart
Ik kijk naar het journaal
en zie tot mijn frustratie
weer zo’n machtswellusteling
zo’n heerser van een natie
De vingertoppen rood van inkt
zo niet dan word je aangevinkt
en moet je vrezen voor je leven
had toch je stem maar aan de heerser gegeven
Ik heb vandaag wat last van hartfalen
het bloedt voor al die mensen die morgen niet zullen halen…..
augustus 10th, 2008 at 5:50 pm
En dan breekt het elastiekje
Je doet gewoon je werk.
Want jij bent en houd je sterk.
Ook al voel je regelmatig dat je lijf en je hoofd protesteert.
Toch ga je gewoon door, dat heb je immers zo geleerd.
Soms het gevoel of je loopt te zweven op je werk,eenvoudig om dat je zo god vergeten moe bent.
Negeer alle signalen die je voelt maar lekker, die je eigenlijk vertellen dat jij je zelf al voorbij bent gerent.
Het gaat toch allemaal best goed?
Collega’s en cliënten dik tevreden, dat is waar je het uiteindelijk allemaal voor doet.
Niets zo belangrijk, wat er ook gebeurd om heel erg collegiaal te zijn.
Opvullen maar ! Al die diensten, en ook al voelt dat meestal niet zo fijn.
Per slot word je er door je werkgever goed voor beloont.
Zonder schaamte stelen ze je tijd en je geld , kom je in opstand dan word dat weg gehoond.
Drie jaar lang altijd maar je schouders er onder blijven zetten.
Zonder in goede verhouding op je eigen belangen te blijven letten.
Dan plots in een zeer korte periode, krijg je ongelofelijk veel niet te verhapstukken ellende in privésfeer voor je kiezen.
Je knokt , je vecht want ook deze strijd wil je niet verliezen.
Maar helaas je voelt hoe hard je ook je best doet.
Het gaat nu echt fout,en dit voelt angstaanjagend NIET goed.
Concentratie en geheugen zijn nu ver te zoeken.
Word ik gek ? Misschien dement ? wat is er in hemelsnaam met mij aan de hand?
Waarom werkt het niet naar behoren in mijn normaal goed werkend verstand.
Dan word er een diagnose gesteld.
Je hebt een burnout, voorlopig ben je uitgeteld.
Wat is het toch verdomde moeilijk om hier weer uit te kruipen.
Zeker als er alsmaar gevoelens en gedachtes uit je hersenen blijven druipen.
Tegenover Collega’s, Familie en Vrienden aldoor weer dat schuldgevoel.
Ook al zeggen mensen je moet nu even maling hebben aan de hele boel.
Ik weet het best, moet nu mij zelf eens belangrijk vinden en bovenal mijn herstel.
Maar je ! aard van het beestje hé ! Je kent het wel.
Met vallen en opstaan probeer ik mij een weg te banen in het doolhof in mijn hoofd.
Dat gaat lukken want een ding, ik heb mij zelf beterschap belooft.
Soms wil en ga ik te snel.
Dan krijg ik de pestkaart uitgedeeld in dit spel.
Geholpen door een te gekke psychologe, die mij de nodige inzicht geeft in mijn brein.
Werk ik er aan om uiteindelijk mijzelf weer te kunnen zijn.
Ik hoop dat als ik weer geland ben dat ik dan ook heb geleerd.
Dat ik ook waardevol ben, als ik eens nee zeg, No Matter.. wat een ander ook beweerd.
Dank je wel Volkra
Voor je steun
Babs
oktober 15th, 2008 at 7:23 pm
Gedicht voor Vincent van een voorlees vrijwiligster van Zonhove
Dit schreef zij voor onze MVG zoon
Zo mooi en leuk gedaan
DE GRIEZELBUS
Hier is een vers over Vincent
Het maakt U vast ontroerd
Want Vincent , die aardige jongen
Werd pas door zijn ouders ontvoerd!
Het was op een vrijdagochtend
Hij wilde gewoon naar zijn werk
Maar opeens stond daar een busje
Van een heel erg bekend merk!
Ook zag hij ineens twee honden
Die blaften voor hem een lied
Maar helaas sprak Vincent geen hondentaal
Dus hij verstond ze niet!
Voort ging hij in het busje
Zijn ouders waren heel streng
`En nu ga jij in de bus `riepen zij
Maar Vincent vond dat heel eng !
De bus reed richting Goirle
Daar stopten ze voor gebak
`t Is toch niet vergiftigd ?” riep hij
“k ben niet op mijn gemak
Toen reed de bus snel verder
Het leek wel de Griezelbus!
Harder en harder vloog hij…
Gaf dracula bijna een kus ?
“O jee, riep de arme Vincent
Rijden wij nu naar zee…?
U gaat mij vast verdrinken
“K wil niet meer met U mee
Plots zag hij een bordje ” Den Helder”…
Zijn moe vroeg streng: “wat is hier ?”
” De marine” Bibberde Vincent
” Maar “T geeft me geen plezier!”
En toen zag hij een veerpont
de bus reed er snel op
Met ook de beiden honden
Met een hele zielige kop!
Waar gaan we Toch heen ? riep Vincent
Ik zie een eiland daar!
Is het misschien Texel??
Ik zie de lepelaar!
En ja hoor, een uurtje later
Legde de veerpont aan
En ook bleek er een Huisje
Daar op Texel te staan
“Hoera” riep toen de familie
“Jij bent toch jarig,Vincent!
Wij gaan dat een weekend lang vieren
In een hele leuke tent!
Er is ook cabaret bij
Want jij houdt wel van een gein
Je zult het nooit vergeten
Jarig…….op Texel zijn !”
Dit was een verjaars cadeau voor Vincent
Waar hij niets van wist
En wij speelden dat wij hem gingen ontvoeren
En zo heeft hij het verteld aan iedereen op Zonhoven
Zo ook aan Annet zijn voorlees vrijwilligster
Die er een gedicht over maakten
oktober 17th, 2008 at 5:11 pm
Bij: oktober 15th, 2008 at 7:23 pm
Gedicht voor Vincent van een voorlees vrijwiligster van Zonhove
Weten jullie wel dat diezelfde Annet een aantal prachtige boeken heeft geschreven voor en over mensen met een verstandelijke handicap? Kijk maar eens op http://www.de-stiel.demon.nl/ en zoek onder Proza naar Hogenhout. Drie schitterend geïllustreerde (voor)leesboeken. Zeer de moeite waard en helaas niet uitverkocht. Veel instellingen denken dat hun bewoners toch niet van (voor)lezen houden en veel ouders denken misschien wel hetzelfde. Annet heeft de boeken gemaaktn in samenspraak met haar leesclub en daar bleken de verhalen erg aan te slaan. Aanbevolen dus. Hartelijke groet aan allen,
Cees
PS In de reeks van en over mensen met een verstandelijke handicap gaven we ook drie bloemlezingen met gedichten uit, waaronder één met cd waarop Robert het lied Radijsjes zingt. Dat boek is wel uitverkocht, maar je vindt het soms (al of niet met cd) op Marktplaats. Het heet: Ik schilder de honden blauw.
oktober 17th, 2008 at 11:14 pm
Hallo cees
Vandaag kreeg ik toevallig met de post het boekje
ik schilder de honden blauw
Met de Cd had hem bij Bol besteld .
En wat leuk dat Annet die Vincent voor leest boekes heeft uigegeven
Vincent vind het erg leuk allemaal
Ze doen leuke dingen want Vincent Krabbelt mij ook via Hyves
En Nu is hij Thuis en pakte de krant en ging het zitten spellen
iets wat hij nooit kon .
Dat allemaal door zijn vrijwilligers
Ga op zoek naar boekjes voor hem .
Bedank voor de tip Caecilia
oktober 18th, 2008 at 10:40 am
Goed om te lezen, Caecilia. Die Annet Hogenhout is goud waard, al jarenlang. Een zeer begaafde vrijwilligster. Hou haar in ere. Ik zag dat deel 1 van de Olafreeks inmiddels is uitv erkocht, maar het dubbeldikke Olaf En De Feestdagen is er nog. Zeer aanbevolen.
Zou Bol nog meer blauwe honden hebben? Dan zijn ze de enige.
Groeten aan alle Robert Longfans,
Cees van der Pluijm
oktober 18th, 2008 at 10:43 am
Inderdaad, ze hebben er nog drie (tweedehands): http://www.bol.com/nl/p/boeken/ik-schilder-de-honden-blauw-cd/1001004000014319/index.html
Wie Roberts lied Radijsjes nog niet heeft, kan het hier vinden, mits het boek mét cd is, let daar goed op!
De tekst van het liedje komt uit het boek: Mijn hersens denken als ik slaap.
Groeten uit Arnhem,
Cees
oktober 18th, 2008 at 6:59 pm
Op Marktplaats.nl wordt ook nog een blauwe hond verkocht en bij boekwinkeltjes.nl zelfs 2. Maar dit is steeds zonder cd!
oktober 18th, 2008 at 8:21 pm
Na vrolijk gedicht van Caecillia heb ik een minder vrolijk gedicht geschreven.
Ik heb hem geschreven na onverwachts overlijden van een zeer geliefde bewoner(hij leed aan schizofrenie)van mij.
Ik heb het gedicht voorgedragen op de uitvaart.
Ik heb er wel een mooie zin van Robert in verwerkt.
Nooit Meer Voor Altijd
Nooit Meer
Die ondeugende pretoogjes van jou zien.
Nooit Meer
Wat je allemaal niet lust, wat juist wel of heel misschien.
Nooit meer
Elkaar zo lekker plagen.
Nooit meer
Winnen met hartenjagen.
Nooit meer
Gezellig in het rookkamertje koffie drinken.
Nooit meer
Hoor ik jou innemende vrolijke lach in mijn oren klinken.
Nooit meer
Even een goed gesprek en lekker serieus.
Nooit Meer
Trekken wij bij het plagen van elkaar een lange neus.
Maar Altijd
Wanneer ik dat wil en mijn ogen even sluit,dan
sla ik tussen nu en wat geweest is een denkbeeldige brug.
En haal je dan zo nu en dan toch eventjes terug.
Dan zie ik jou beeld weer hoe je was, als of je met een scherp
gepunte stift.
Heel erg duidelijk in mijn geheugen staat gegrift.
Je zal dan zien dat als ik even aan je denk.
Er altijd
Een glimlach op mijn gezicht zal ontstaan.
Eenvoudig omdat alle leuke en lieve momenten weer even in mijn gedachten voorbij zullen gaan.
Blij ben ik dat ik je heb mogen kennen .
Maar voor altijd weg, een idee waar ik nog moeilijk aan kan wennen.
Eerlijk ? Nee dat is het zeker niet.
Ik neem met dit gedicht afscheid van jou Lieve Marco den Riet.
Maar ook al zie ik je nooit meer, Vergeten? Nee dat zal ik je zeker niet.
Babs
november 19th, 2008 at 6:05 pm
Even stil staan,
Vaak staan we te weinig stil,
staan toe, geleefd te worden.
We rennen, racen en jakkeren maar door,
nemen geen tijd om te genieten.
Als morgen je leven ten einde blijkt te zijn,
kun je dan zeggen: “Ik heb ervan genoten”?
Of sta je aan de Hemelpoort te kniezen
en denkt, over 20 jaar, dàn wilde ik genieten.
Iedere dag is één met een gouden randje,
Iedere dag, één om bij stil te mogen staan,
een dag vol bijzonderheden
waarvan het zonde is om ze in de wacht te laten staan.
Tekst: Rianne.
december 6th, 2008 at 12:25 pm
6 DECEMBER
6 december 3 jaar geleden
Het was een bitter koude dag
Maar in het kleine dorpje Baarle
Was er niets dan warmte dat je zag
Kristof en Robert stonden daar
voor Gerard Cox de ambtenaar
Een woord, een lach, applaus, een zoen
En hand in hand naar buiten toen.
Daar op het bordes poseerde het paar
trots als een pauw, ieder keek ernaar
De mensen zwaaiden en riepen in koor:
“Zoenen Robert”, want daar kwamen ze voor
Ook waren er drankjes voor het gelukkige stel
Ze klonken samen, maar toen luidde een bel
Een paard voor een koetsje stond immers te wachten
Met een warme stal in zijn gedachten
Het gezelschap vertrok onder handgeklap
Nog een groet voor de fans en ‘t paardje ging in stap
Vervolgens receptie en klinken op hun eeuwige geluk
Maar een jaar later was alles al stuk
Ze hadden nog zoveel moois voor de boeg
Het einde van het sprookje kwam veel te vroeg.
december 13th, 2008 at 3:14 pm
GEK HE, ‘T GAAT MAAR NIET OVER
Zevenhonderddertig dagen moeten wij al berusten
dat Robert voorgoed is weggegaan
We hebben gejankt, gevloekt, allemaal samen
we wilden immers niet dat ‘t zo zou gaan
Twee jaar al niet meer in ons midden
en dagelijks nog voel ik het gemis
We draaien z’n liedjes, lezen z’n boeken
Het enige dat er nog voor ons is
Want we hebben toch zo van hem genoten
en nooit beseft dat het niet blijven zou
Nu staan we er voor, het leven gaat verder
Maar emotioneel blijven we in de kou
We zullen Robert nooit vergeten
Zijn woorden, zijn zang en hoe mooi alles klonk
We blijven voor eeuwig en altijd denken
aan hem, die al dit prachtigs schonk
december 16th, 2008 at 11:31 pm
( Kerst) Gedachten,
Kerst,
we herdenken de geboorte van de Heer.
Mooie liederen laten zich horen
en woorden over vrede,
verdraagzaamheid en naastenliefde
komen ons ter ore.
Maar wee de kerst voorbij is,
de kaarsen zijn gedoofd.
Is er van de vrede niets meer over
er wordt weer bruut geroofd.
De wapens weer ter hand,
de dreiging gaat weer voort.
Naastenliefde,
telt dit alleen met kerst
of is het een 365 dagen inzetbaar
woord?
Tekst: Rianne.
december 18th, 2008 at 2:47 pm
KERSTGEVOEL
Kerstmis is niet meer als vroeger
Toen de dagen nog vreugdevol waren en blij
Er zijn teveel mensen om me heen weggevallen
Ouders, broer en lieve vrienden, zijn er allemaal niet meer bij
Ons huis was toen vol licht en drukte
Vrienden liepen er af en aan
En iedereen schoof mee aan tafel
Want gasten zagen we niet graag gaan
Heel de dag gezellig samen
Een boom met kaarsjes en een stal
Veel was er in die tijd niet nodig
We waren er allen, en dat was al
Maar mijn geliefden te moeten missen
daar denk ik deze tijd steeds aan
Maar ja, niemand kan oneindig leven
Iedereen moet een keertje gaan
Maar je ouderlijk huis, wie kan dat vergeten
die aandacht, die warmte, die zalige sfeer
En juist met Kerstmis moet ik altijd denken
aan wat vroeger was en nu niet meer
Wéér staat hier een boom met lichtjes
wat kleurige ballen, nog van lang gelee
We eten gezellig … met véél minder mensen
En daar doen we het dan maar mee.
december 20th, 2008 at 12:08 am
kerst 2OO8 !
Ben er dan maar even voor gaan zitten,
dacht nochtans eventje te pitten.
Helaas zal dit nu niet zo zijn,
men verwacht hier heel veel rijm.
Dan maar met volle moed er tegenaan,
‘k weet niet of het goed zal gaan.
Al zit de moed mij in de sokken,
hup ermee,we zijn vertrokken.
Lichtjes flikkeren en fonkelen overal,
maar wisten jullie het al ?
Het zouden “LED” lampjes moeten zijn,
die oude vindt ons milieu niet fijn !
‘k Zie ballen in alle maten en kleuren,
slechts één doel “mensen opbeuren”.
Of dat gaat lukken is nog maar de vraag,
onze economie gaat plotseling onzettend traag !
kerstmuziek klinkt mij in de oren,
zodat we het gemompel minder horen.
Veel mensen zitten dik in de puree,
aandeelhouders lachen er niet mee !
kerstmarkten schieten als paddestoelen uit de grond,
velen maken het daar wel al te bont.
Geuren van glühwein, braadworst verspreiden zich snel,
lusten doe je het niet … of juist wel !
Kerstmannen lopen hier en daar,
natuurlijk niet de echte, “dat is waar”.
Lokken je naar verschillende zaken,
omdat wij veel centjes zouden opmaken !
Sneeuw ? Dat was er al in november,
één maand te vroeg “you remenber” ?
Dat gaan we dan ook maar vergeten,
‘k ga enkel denken aan lekker eten !
Lekker smullen, ben ik van plan,
zowat het enige wat nog zorgeloos kan.
Cholesterol veeg ik van de baan,
als’t rolleke af is, is’t toch gedaan !
Nee, ‘k ga niet zwartgallig wezen,
“kerst” een leuke tijd dat is bewezen.
Ondanks alle overpeinzingen en kritiek,
mooiste dagen van’t jaar … of niet?
Tussen al dit schrijven door,
zingt Robert met een kinderkoor.
Ligt nog steeds goed in’t gehoor,
daar doen we’t uiteindelijk toch voor !
Zij die vroegen om een gedicht,
‘k ben uiteindelijk maar weer gezwicht.
Al zijn er die ‘t veel beter kunnen,
fijn dat jullie mij dit plaatsje gunnen !
‘k Deed in ieder geval mijn best,
doen jullie nu maar de rest.
Kerstmis vieren geeft vreugd…en pijn,
omdat we allemaal maar mensjes zijn !
Fijne feestdagen voor iedereen !
Monique
december 20th, 2008 at 1:26 am
Een leuk gedicht, dat zeg ik jou
En dat schudt jij zomaar uit je mouw
december 20th, 2008 at 1:21 pm
Speciaal voor Gerda, omdat ze zo graag gedichten leest.
KERSTSTRESS
Haasten, huis op orde maken
Rennen naar verschillende zaken,
Drukte, overal mensen in de rij
Help … er zijn er nog 20 voor mij
Zoeken, waar is toch mijn mooie kleed
Dat ons ma vroeger op de tafel deed
Stress … ik moet nog cadeautjes kopen
En nog verschillende winkels afstropen
O jee … mijn koffiezetter kapot
En juist vandaag, wat is dat rot
Snel zoek ik kerstversierselen bijeen
Hé, wat een geluk, er mankeert er geeneen
Mijn liefste gaat voor mij naar de winkel toe
Haalt een nieuwe senseo, zonder bah of boe
Daar komt mijn dochter met het vermiste kleed
Gauw leg ik het weg, gedaan met al het leed
Die winkels … pft … maandag zie ik wel weer
Je ziet dat ik het nog wel eens leer
Stress voor Kerstmis … aan mij niet besteed
Maar waar is verdomme nou weer dat kleed?
december 20th, 2008 at 2:27 pm
Die is lachen Hanny.
december 20th, 2008 at 7:42 pm
PETRA
2005 was niet het jaar van mijn dromen
Wel het jaar dat Petra in mijn leven was gekomen .
Het jaar van veel huilen en veel verdriet
Van verwerken , nee dat was er niet.
Een Jaar van Oplichting verhuizing en een overlijden
Wel ik zal daar maar niet veel over uitwijden .
Wel gelukkig dat jaar Petra tegen gekomen
Op het moment dat ik niet meer ,het bos zag door de Bomen
Petra verzorgen gaf mij voldoening en plezier
Een goede bezigheid en ook afleiding en ook vertier.
2 en half jaar heb ik dat gedaan
Met veel plezier maar ook wel eens met een traan.
Petra had MS was heel erg depressief , ik kon dat niet meer aan
En ben toen met veel verdriet bij haar weg gegaan
Ik kan er nog wel eens om huilen
Maar kon niet anders ik kon niet tegen haar boze buien
Vaak liet ik wat van mij horen
En ging ook regelmatig op bezoek, het contact was niet verloren
Vandaag kreeg ik telefoon en hoorden, Petra is overleden.
december 31st, 2008 at 5:11 pm
Afscheid van 2OO8 !
“Nieuwke jaarke zoete,
ons varken heeft vier voeten”.
Waar is de tijd dat ik dit liedje zong,
van deur naar deur, drukken op de bel en gong.
Zouden de deuren opengaan,
of lieten ze ons gewoon staan ?
Wat waren we jong en onbezonnen,
het leven was nog maar net begonnen.
Heel de wereld konden wij aan,
zelfs de astronauten moesten nog naar de maan.
Wij zouden het heel anders gaan doen,
“onze ouders”, enkel uit op goed fatsoen !
De jaren gingen en de dagen kwamen,
welke plannen wij ook ontwaarden,
de wereld konden wij niet veranderen,
alles ging zoals eeuwen, voor mij en voor alle anderen.
Mensjes kwamen… anderen gingen,
vreugde….of verdriet… wie kent dat niet.
Vorig jaar gaf ik 2OO8 een goede fles wijn,
omdat dat jaar mild voor mij zou zijn.
Wel, dat is gedeeltelijk gelukt,
wie is niet uit op een beetje geluk !
Doch dit geldt niet voor iedereen,
ieder krijgt op tijd en stond zijn deel !
Maar met 2OO9 voor de deur,
hopelijk stelt het ons niet teleur.
‘k Ga er met volle moed tegenaan,
zo is het ieder jaar weer gegaan.
Het zal dit jaar niet anders zijn,
“kom”, ik geef maar weer een fles wijn !
Zodat we weer kunnen zeggen,
2OO8 kunnen we rustig in de kast leggen,
bij alle anderen, goede en kwade,
het nieuwe laat zich toch weer raden !
Laten we vooral een zonnetje wezen,
voor al diegene die nog bij ons bleven.
‘k kreeg vandaag een kaartje in de bus,
met een tekst, niet van mij, wees gerust.
“Onze aller beste wensen,
gaan alleen naar toffe mensen” !
“Wij zijn verheugd en blij,
want jij hoort erbij” !
Dat zijn woorden naar mijn tand,
‘k ga ze onthouden, want…
vriendschap is een zalig iets,
zonder dat is het leven niets !
Alleen op de wereld, helemaal niet fijn,
wat zou een mens toch zonder vriendschap zijn !
Nu ga ik stoppen en ga naar’t feest,
het is hier weer mooi geweest.
Ja met vrienden… wat hadden jullie verwacht,
totaal iets anders gedacht?
Samen gaan we’t nieuwe jaar begroeten,
met onder de tafel… ONZE VOETEN !
Voor iedereen fijne dagen,
en een hoopvol 2OO9 !
Monique
maart 28th, 2009 at 2:21 pm
Voor Rosalia,die van 15/2/09 tot 17/2/09 tot ons gezin hoorde
Zo kort in mijn leven,
zo diep in mijn hart
Ik wilde je zoveel geven
Na jouw leven vol smart
Zoveel knuffels heb ik nu over
zoveel aaitjes over je vacht
Ik kan ze je nooit meer geven
Wie had dit nu verwacht?
In Zaventem keek ik in je ogen
en wist: dit is voor altijd
Twee dagen heb ik je gekoesterd
maar toen was het blijkbaar je tijd
Maar meisje je hebt nog niet in de zon gelegen
Je hebt hier nog niet gerold door het gras
Ik heb je nog zo weinig kunnen geven
Of dacht je dat dit alles was?
Of was je hartje te zwaar beladen
met alle vroegere zorgen en pijn
en kon het de vreugde niet meer dragen
van eindelijk thuis en geliefd te zijn.
Nu rust je hier naast ons onder de bomen
Maar ‘k had heel iets anders voor jou in mijn hoofd
Niet dat het einde zo snel zou komen
Een leven als een prinsesje, dat had ik je beloofd.
Moeke Rosalieke, lief poppemieke
Ik was zo trots op jou
Je rust nu heel diep in mijn hart
Maar ik blijf achter in de kou!
mei 11th, 2009 at 7:08 pm
April 2009
Op 7 april toen deze reis begon,
Verscheen Ufuk aan onze Horizon.
Zijn opzet was die van ons te verbreden.
In middels werden we door Omer van A naar Z gereden.
Met Ufuk en onze chauffeur met wisselkantoor
Zagen wij Turkye van achter naar voor
De eerste overblijfselen die we kregen te zien,
Waren stokoude zuilen van Ioniche stiel.
In Perge ging men in verwarmde baden,
Hoe verkwikkend dit was, dat laat zich raden.
In Aspendos verbaasde ons Zeno,s intellect,
In zijn hele theater zat je nergens slecht.
Wat hadden we graag tussen het gepeupel gezeten,
En nog meer van Grieken en Romeinen geweten.
Wat te denken van een dorp onder de grond,
Waar luxe en verwend zijn misschien niet bestond.
Je woning te graven uit nood met de hand,
Te zien heel dit stelsel gaat boven je verstand.
“Alles eine Euro”de vrouwen van heden,
Overleven dank zij hun voorouders uit het verleden.
Bewonderen en verwonderen het Capadosische land,
Valleien van Duif en Kamelen en Heren van stand.
In Ankara schuifelden we vol ontzag,
Langs Mustafa Kemal Attaturk zijn graf.
In eerbiediger taal zeg je “zijn Tombe “,
Vast had hij het plafond ook mooi gevonden.
Eer wordt de Vader der Turken gebracht,
Om het goeds dat Hij “voor zijn volk bedacht.
In Istanbul zijn ze met zijn 14 miljoen,
En evenveel tulpen stonden in bloei.
We bezochten de Aya Sofia en de Blauwe Moskee,
Zeker en vast dat dat iets met ons dee.
De ramen,de ruimte,de koepels in het rond,
En hoe prachtig je”s avonds dit alles vond.
De stad veranderde in een “Sprookje bij nacht “.
Wie weet heeft de Sultan dit ook vaak gedacht.
Aan de Bosporus langs de “Hoorn van Goud “,
Werd een klein optrekje voor “hem”gebouwd.
Het Topkapi museum vol pracht en praal,
Hij liet het na aan ons allemaal.
In Troje liggen 9 steden boven elkaar,
Je verstand gaat dat te boven , maar
Daar gebeurde meer wonderlijke dingen,
Men offerde aan goden en godinnen,
Opdat de oevers niet tegen elkaar zouden slaan,
En toch is het met Troje mis gegaan.
Langs duizenden olijfgaarden en “pijnboom pitten”,
Reed Omer ons naar de stad van het Perkament,
Om de Akropolis te bekijken, en het meest steile theater bekend
We liepen door een eeuwenoude zuilenstraat heen,
Met verder weg de Basiliek van rood baksteen.
Bij een opgraving denk je hoe leefden ze hier?
Datzelfde bedacht ik bij de flats van Izmir.
Waren Goden en Godinnen ook maar mensen?
Met gek en gebrek en goed en kwaad?
De een belangrijker dan de ander?
Nog mooier en rijker, zal het ooit verand”ren?
In Efeze kregen we een indruk hoe het eens was,
En hoeveel boeken men toen al las.
In Hieropolis wandelden we langs meer dan 1000 graven,
Van adel, helden en de gewone man,
Gezellig bij elkaar met de hele familie.
Of een ronde Tumulus, wie zegt er wat van?
In Pamukkale bekeken we een katoenen paleis,
Een paar stappen verder werden we wereld wijs.
Verven,spinnen,weven, ja hoe te verkopen een tapijt,
Mooi was het zeker een schitterende pracht,
En voel maar eens even hoe lekker zacht.
Na dagen in dit wondere land,
Kregen we allen iets meer verstand,
Van gewoontes en zeden en hoe werd geleden:
: dat het Orakel van Delphi op een blaadje gaat kauwen,
als je haar om raad vraagt in diep vertrouwen.
: dat koffie met zout niet veel goeds voorspelt,
door een ervaringsdeskundige werd dit ons verteld.
: dat kaalhoofdige heren zaten op rij een,
met eenarmige wezens op rij twee,
dit was nodig om te applaudiseren,
en voor Ufuk gelegen te fantaseren.
Meerdere studies heeft hij gedaan,
Een daarvan was “hoe om te gaan”,
Met mensen in de bus van verschillend allooi,
Ufuk je deed dit geweldig en zo is het wel mooi.
Bedankt voor alle verhalen—HEEL –HALF—of totaal niet waar .
Je hebt het ons als pap door de mond gedouwd !!!
Geschreven door een mede reis genoot
november 14th, 2009 at 6:08 pm
Dromen
Dromen doe ik vaak en ook heel veel
Of het nu gekke zijn mooie of heel origineel
Meestal is er ook geen touw aan vast te knopen het zijn van die zotte dromen
Maar ook dromen waarvan ik hoop dat ze uit zullen komen
Zo gek ,dan ik kan vliegen en zwemmen over straat en over de stoep
Of wordt achterna gezeten door een of andere groep
Zo zijn er ook dromen die je vergeet en waar je niks mee kan beginnen
Meestal gaan die dan over die hele grote enge spinnen
Over lieve mensen uit mijn voorbije leven
Die allemaal dan in mijn droom een soort van hint geven .
Vaak doe ik ook heel veel aan dag dromen
B.v. van een fan , en ik hoopten dan dat het tot een ontmoeting zal komen
Maar dat zal wel bij die dromen en of dagdromen blijven
En dan ook niet zal ontmoeten in levende lijven .
Gelukkig heb ik veel mooie herinneringen , en van die andere mooie dingen
Boeken c´dtjes die ik dan kan weer kan lezen ,of de liedjes kan gaan meezingen.
Dan zijn er dromen die je zeker zal onthouden en daarom nooit kan vergeten
Het zijn die dromen die je dan haarfijn gaat uitpluizen ,omdat je er meer over wilt weten
Het maakt eigenlijk ook niet uit welke er nog zullen komen
Een ding is zeker het leven is veel te saai zonder al die soorten dromen
november 25th, 2009 at 9:54 pm
MIRRE JOY
Mirre voor jou schrijft Oma dit gedicht
Want oma vind jou zo mooi en lief Wicht
Mirre met haar mooie en bijzondere naam
Die komt oorspronkelijk van een plant vandaan
En toen oma maar eens in wikipedia dook
Zag ze ook dat je naam verbonden staat met goud en wierook
Geschenken van Goud Wierook en Mirre voor een koningskind
Dat is ook o.a. wat Oma over de naam MIRRE vind
Waar oma ook verder nog meer las en naar keek
Maakt niet uit , voor mij ben je het Snoepje van de Week
Oma neemt dus op AMBER PEARL en MIRRE JOY een wijntje
Voor MIRRE mijn snoepje van de week, en AMBER mijn Poppedeintje .
november 27th, 2009 at 5:08 pm
Vrijdagmiddag bij vieren,
hoor ik de wind door de bomen gieren.
Heb Radio NoordHolland aan staan,
bewust,want daar hoor je Robert nog wel eens voorbijgaan.
Maar het is buiten donker en kil,
en op straat ook behoorlijk stil,
Niet alleen hier bij mij op de laan,
ook op de site,zijn we niet meer zo spontaan.
Maar nu gaat ons heerlijk avondje,toch weer bijna komen,
en kunnen we weer nader tot elkaar komen.
Mooie Sinterklaas gedichten,kwamen vorig jaar voorbij,
Zelfs van onze Zuiderburen,herinner ik mij.
Dus,willen we weer gezellig met elkaar praten,
Lijkt het me een goed plan,hier een gedichtje achter te laten.
Hoop dat het met onze Admin,weer een beetje beter gaat,
misschien dat hij ook weer eens op zijn byzondere manier met ons praat.
Want ondanks dat we niets meer van hem vernemen,
maken we ons toch zorgen,zit hij nog in de problemen.
Hij hoeft niet te strooien met dat spul in iedere hoek,
nee hoor,gewoon op een gezellig berichtje,van hem zijn we opzoek.
Wie gaat de spits afbijten??
Kunnen we weer gezellig deze donkere dagen,met lezen slijten.
Hoop dat het gaat slagen,
ik durfde het in iedergeval te wagen.
Voor nu van mij,een prettig weekend allemaal,
en ik wacht met spanning,op jullie Sinterklaas verhaal.
Groet van mij………Martie
december 2nd, 2009 at 4:58 pm
op speciaal verzoek van Martie dan ….
DECEMBERBLUES
‘t Is weer de laatste maand van het jaar
tijd om alles weer eens te overdenken
aan wat voorbij is, en het is niet raar
ook aan wat we elkaar weer gaan schenken.
Want ondanks crisis, ontslag, of persoonlijk verdriet
we kunnen er echt niet omheen
Het is ook weer de maand van de Sint en van Piet
zelfs al maken we van ons hart een steen.
We doen met alleman weer mee
Gaan eten en drinken en feesten
En waarom niet, ook iets nieuws aan het lijf
We zijn tenslotte geen beesten.
We dekken de tafel voor onze gasten
de hondjes krijgen een extra been
Gaan urenlang in de keuken staan prutsen
o,o, waar gaat dat allemaal heen?
Maar bij al deze feesten toch ook een gedachte
aan hen die we missen, want dat doet zeer
Daar moet ik vooral in december aan denken
aan wie er toen wél was, en nu niet meer.
Maar dan staat Nieuwjaar alweer voor de deur
met weer allemaal andere zaken
weer een jaar verder en ouder en wijzer misschien
En wéér gaan we er wat van maken!
december 2nd, 2009 at 10:40 pm
Pot jan dikkie,kijk nog toch eens aan,
wie er in eens allemaal,op de site staan.
Ik dacht eerst,die site steld niets meer voor,
Maar nee,een vergissing hoor,
Wat een talenten kwamen nu al voorbij,
en maken mij dus helemaal blij,
Nu heb ik de afgelopen tijd meer namen op de site gezien,
wat is er durfen jullie niet misschien,
Harm schreef zo mooi ik kan niet dichten,
maar wilde wel een woordje aan ons richten.
Dus,dichten is echt geen moeten,
Gewoon iets schrijven,en geef ons de groeten.
Missen doe ik in iedergeval twee,
Normaal doet onze zuiderbuur Monique en Rianne ook mee.
Maar die gaan ons vast verrassen,
Monique haar gedicht van vorig jaar was echt klasse,
Heb het van de week nog even gelezen,
Super Monique die mocht er echt wezen,
Nu overtreffen onze zuiderburen ons al jaren,in een spel
Kijk maar eens naar Tien voor Taal,daarin zijn ze ook zo fel,
Het dictee der Nederlandse Taal,
Pfffff,iederjaar gaan zei met de prijs aan de haal.
Maar ik gun het ze zeker en vast,
Hun taal is mooi,en dan vind ik dat die prijs daar bij past.
Voorlopig,ben ik met deze 4 mensen op de site dik tevree,
En heb je geen zin,nou dan doe je toch gewoon niet mee.
Ik heb van jullie schrijverij genoten,
En voorlopig,gaat de site niet naar de Kl…
Ja,dat is het fijne van het dichten en raadseltje maken,
Door je taal,ga je niemand raken,
Tijdens dit Sinterklaas gedoe,’
Neem je de tekst met een korreltje zout af en toe,
Zo we hebben nog 3 dagen tot 5 December te gaan,
En dan is dit grapje ook weer van de baan,
Dan gaan we ons weer opmaken voor die groene boom,
en zijn we in onze kerstgedachten,met onze uitspraken ook weer wat gewoon.
Ik ga er weer van tussen en maak plaats,
Voor diegene,die nog een gedichtje heeft gemaakt in aller haast.
Iedereen de hartelijke groeten,
En wie weet dat we in onze kerstgedachten elkaar weer op de site ontmoeten.
Groet van mij……Martie
december 3rd, 2009 at 4:33 pm
De Sint inkopen zijn allemaal weer binnen
Het 5 december feest kan dus beginnen
Stad en land heb ik afgelopen
Om inkopen voor het getrokken lootje te kopen
En net wat hanny zegt crisis is er even niet
Want het zijn allemaal winkelende mensen die je ziet
In het nieuws hoorden ik ook al dat wij in deze tijd veel inkopen doen
Wij kopen dan veel kleding en dergelijke voor heel veel poen .
De tijd die wij daar voor gebruiken zijn velen uren
Winkel in en uit en door heel veel etalages gluren .
Als je het zo bekijkt is het wel erg raar
Enorme bedragen die wij dan uitgegeven zo bij elkaar .
Dat het in deze tijd toch nog kan
Zit niemand ,daar mee dan .
Eerlijk gezegd ben ik blij als het afgelopen is en voorbij
Al die verplichtingen is niet zo besteed aan mij .
Houden het dus gewoon gezellig en klein
Zo bij elkaar dat maakt het ook al reuze fijn .
Sint Kerst en oud jaar waar je als Kind zo heerlijk van kon dromen
Die is dan eindelijk weer ten einde gekomen
En met iedereen die je lief is zo bij elkaar
Ga je er weer met zijn allen op naar een heel nieuwjaar .
Misschien een jaar waar wij elkaar zullen gaan ontmoeten
Wie weet, maar ik wens jullie schitterende dagen , en de lieve Groeten
Tot Ziens We zien Mekaar Caecilia
december 5th, 2009 at 12:28 pm
Kantje, boordje, het kan nog net !
Potverdekke, ‘t is weeral zover,
Sint en Piet kwamen weer van zo ver !
Over de schelde zag ik ze komen,
onze kleuters konden weer gaan dromen !
Op de kade gelangstelling van de pers,
het gebeurde in de koekestad ” Anvers “.
Statig wuifde Sint iedereen toe,
raar….. dat wordt men nooit moe !
Pieten dansten en sprongen in ‘t rond,
die gekken maakten het maar al te bont !
Heel veel blozende en lachende gezichtjes,
hier en daar enkele huilende wichtjes !
Even vergeet men al de zorgen,
handtas in…..opbergen tot morgen.
Ieder jaar toch weer een feest,
en wie geniet er nu het meest ?
Kindjes, vaders,moeders of grootjes,
allen de blik gericht op die bootjes !
Wat je vandaag in het straatbeeld ziet,
wie echter ontbreekt is zwarte Piet.
Mama’s en oma’s sleuren met pak en zak,
Pieteman knecht neemt het wel erg op zijn gemak !
Mensjes lopen binnen en buiten bij “Bart Smit”,
zelden met een pak waar geen speelgoed in zit !
December, laatste maand van ‘t jaar,
bijna iedereen verlangt ernaar.
Vol verwachting kloppen de harten,
Wat je van die dag ook mag verwachten .
het is de periode van geven en danken,
helaas ook voor mensen van de voedselbanken !
Al heb je veel of weinig poen,
het is echt om de geste te doen.
Of de geschenken nu groot zijn of klein,
we mogen nog best tevreden zijn.
Al hebben de kindjes nu nog weinig geduld,
één ding is zeker…..” een kinderhand is vlug gevuld”.
Monique
Hoe het echter ook kan !
“KINDER TRAUMA”
Waarom is er weer over begin,
zoekend naar woorden in een gepaste zin.
Nog maar eens schrijven over Sint en Piet,
eerlijk….het waren mijn beste vrienden niet !
waarom ?….verneem je aan’t eind van dit gedicht,
het is aan jullie alemaal gericht !
Dat koppel kwam ieder jaar op huisbezoek,
Sint in zijn hand een groot rood boek.
Sint en Piet dat zogenaamd “heilig stel”,
aan hun adem rook je het wel !
vertelden theatraal wat je fout had gedaan,
ze konden potverdorie nog amper op hun benen staan !
Voor iedereen een prettige pakjes avond ,
wij wachten nog tot morgenvroeg !
Groetjes Monique
december 5th, 2009 at 1:42 pm
Ohhhhhhhhhh,kom er eens kijken,
Waar Monique,de site mee deed verrijken.
Geweldig!!!!!,en leuk dat je mee hebt gedaan,
Vond zeker,dat je naam,bij de gedichten moest staan.
Vorig jaar,was het gedicht ook al zo mooi,
Niet voor niets,dat ik dat balletje even op gooi.
Maar nu is het de dag van Sinterklaas,
En ga ik er weer van door,als een haas,
Leuk,dat we elkaar weer even hebben kunnen vermaken,
En onze hersenen,hebben doen kraken.
Niet dichters,maar wel lezers van deze site,
Jullie weten nu,hoe de wind waait.
Er is weer een jaar te gaan,
En wie weet,dat we dan jullie naam,hier ook zien staan.
Wens iedereen een gezellige Sinterklaas-weekend,
En zo komt,er voor mij ook aan het dichten een end.
Groet van mij….Martie
december 7th, 2009 at 8:46 pm
December dat is de maand die moet zo gezellig zijn
Een maand dat verbonden staat met knus en fijn
Maar het is een maand met een dubbel gevoel
Velen weten wel wat en wie ik bedoel
Elke keer komt dat gevoel dan weer terug
Een gedachten of je doet iets en je denkt, het gaat als een zucht zo vlug.
En voor je het dan weer door hebt en het dan zeker weet
Dat er mensen die er niet meer zijn , JE NOOIT MEER VERGEET..
december 23rd, 2009 at 6:54 pm
Afscheid 23 december
Afscheid van Robert, nu drie jaar terug
‘t voelt aan als gisteren, de tijd gaat zo vlug
Net als toen mis ik hem nog zeer
en ben bedroefd, want er komt niets meer.
Nooit meer teksten, scherp of blij
Nooit meer liedjes voor jou en voor mij
Nooit meer boeken vol fijne gedachten
We moeten hier verder vergeefs op wachten
Zou je lachen Robert als je het wist
dat iedereen hier jou zo vreselijk mist?
En ‘t gaat niet meer over, nu niet en nooit
Want Robert, jij was de beste ooit!