NU (1995/1997)

Voorwoord van Robert uit het programmaboekje

Iemand: "Zeg jij zou toch nooit meer theater..."
Long:"Nee, dat klopt maar..."
Iemand:"En nou ben je toch weer..."
Long:"Jawel, maar je moet nooit nooit zeggen..."
Iemand:"Maar hoe komt het dan dat je nu..."

Welkom!

De afgelopen maanden heb ik dit soort gesprekken wel honderd keer gevoerd.
Steeds weer moest ik uitleggen waarom, hoe, wat, wanneer.
Je moet natuurlijk ook nooit nooit zeggen want (om nog maar eens zo´n ouwe waarheid uit de kast te halen) niets is verandelijker dan de mens.
Ruim 10 jaar geleden, om precies te zijn op 2 februari 1985 speelde ik de laatste voorstelling van mijn programma "Solo".
Ik vond dat ik alles wel zo´n beetje gezegd en gedaan had en er wachtten nieuwe uitdagingen. De televisie leek me een boeiend medium en "10 voor Taal" bleek een zinnig, sympathiek programma waarmee ik nog wel 10 jaar had kunnen doorgaan.
Maar geloof het of niet: ik begon u te missen.
Ik had zin om u weer te ontmoeten, uw reacties te horen, uw aanwezigheid te voelen, u te horen lachen, hoesten, applaudiseren.
En dat niet alleen. Na 10 jaar kijk je ook anders tegen de dingen aan.
Ik kreeg steeds meer het gevoel dat we elkaar nog steeds niet beu waren, dat er nog van alles te zingen, te vertellen en te lachen viel.

Foto2.jpg (9822 bytes)

Vandaar dat ik weer monter mijn koffers gepakt heb om een avondje bij u op bezoek te komen.
Niet met die glazen wand tussen ons in , maar zo levend als het alleen in het theater maar mogelijk is.
U in het gezelschap van uw vriend, man of vrouw
en ik met een paar goeie mannen voor het geluid en het licht en een orkest dat er al net zoveel plezier in heeft als ik.

Ik hoop dat we samen een gezellige avond zullen hebben.

Tot zo!

>> Lees over musici
>> Lees over programma

Terug naar Theatershows