En dat is Twee (1976/1977)

Voorwoord van Robert uit het programmaboekje

"Ach Ja" zeiden veel mensen toen ik ze een paar jaar geleden enkele liedjes liet horen die ik geschreven had. "Ach ja, best leuk, maar als je in die richting iets wilt bereiken, dan mag je wel vijftien jaar uittrekken, want zoiets is in Nederland ontzettend moeilijk. Kijk maar naar alle groten om je heen; die zijn al vijfentwintig jaar bezig en de laatste jaren hebben ze pas succes".

Goed, dacht ik, ik heb nou lang genoeg rond gekleuterd, dan trek ik er maar vijftien jaar voor uit maar ik doe het want ik wil alleen maar dit.
Van Bovema mocht ik een LP maken, hoewel ze daar genoeg ervaring hadden met Nederlands cabaret om te weten dat ze van de opbrengst van die plaat waarschijnlijk geen nieuw gebouw konden neerzetten.
Dan had ik mooi de tijd om een programma te maken waarmee ik voorzichtig "in het land" kon gaan optreden om te wennen aan het publiek en om het publiek te laten wennen aan mij, mijn liedjes en mijn manier van praten, doen en denken.
En dat was één.
De eerste vergissing. U weet het intussen wel. Van "Vroeger of Later" werden meer dan driehonderdduizend exemplaren verkocht en binnen drie maanden na het uitkomen van de plaat begon ik alle schouwburgen van het land af te reizen met een inderhaast vervaardigd programma, dat gebaseerd was op het succes van "Vroeger of Later". Bijgestaan door Coby Schreijer die mij op deze eerste tournee terzijde stond met een deel uit haar repertoire dat grote overeenkomst vertoonde met de gedachte die achter mijn liedjes zit. Maar ja, als de zaak eenmaal loopt en succes heeft moet je vooruit gaan zien en dus kwan John - mijn op geld beluste theaterproducent - op een dag vertellen, dat als we de komende theaterseizoenen nog wat wilden doen, ik toch langzamerhand wel eens aan ´t werk moest voor een nieuw programma.
Nou weet ik niet of u wel eens per ongeluk één goed St. Nicolaasgedicht gemaakt hebt waarop het volgend jaar de hele familie naar u toekomt met het verzoek om "effe een gedichtje te maken" en u zegt "ja" en u komt dan maar steeds niet verder dan "De Sint heeft heel lang zitten denken..........."
Nou dat heb ik ook.
Om precies te zijn vanaf 16 juni 1975. Want als je min of meer onbevangen een aantal liedjes schrijft en daaromheen "een aardig en veelbelovend programma" brengt, dat "zeer gevoelig maar soms platvloers" is, het publiek een avond "hoogstaand vermaak" met "schitterende hoogtepunten" biedt en je moet dan opeens een SHOW gaan maken... da´s niet niks!
Wat de kantoorboekhandel in de afgelopen maanden aan mij verdiend heeft aan schrijfblocs, pennen en nieuwe schrijfblocs moet in de honderden lopen. Nou ja, ik zal u niet vermoeien met mijn leed.
Ik ging namelijk zitten om te schrijven: "EN DÀT IS (een)TWÉÉ(de), waarmee mijn moeder bedoelde dat ze dan weer iets heel anders voor ogen had.
Ik kreeg de smaak te pakken toen ik wist dat Nelleke mee zou doen, die werkte erg inspirerend. Vandaar de titel. Dat is niet alleen een aanduiding dat dit mijn tweede programma is, maar ook een dankbare knipoog naar haar omdat we dit programma met z´n tweeën doen (als je het combo van Henk de Jonge en de technische medewerkers niet meetelt, maar ja, een titel als "En dat is negen" slaat ook nergens op).
Ik hou op, want u zit uw ogen te bederven.

Namens ons,
Veel plezier.

Robert Long
Haarlem, 9 januari 1976

>> Lees over Musici

Terug naar Theatershows