"Service"

Long's column; 15 augustus 2006

 

Italië is een heerlijk land. In die bijna 20 jaar dat ik er woon, geniet ik nog altijd van het landschap, het voedsel, de mensen die ik er ken en het klimaat dat in deze contreien onvoorspelbaar afwisselend is. Het kan dagen achtereen prachtig helder weer zijn en binnen een uur betrekken en spectaculair beginnen te onweren, voorafgegaan of gevolgd door gigantische hagelstenen, waardoor onderweg zijnde auto’s veranderen in rijdende poffertjespannen, je hele moestuin aan gort is, of de dakpannenvernieuwd moeten worden.

Een min of meer vast succesnummer is het uitvallen van de telefoonlijnen, waardoor hele buurten niet meer te bereiken zijn. Als zoiets gebeurt vlak voor het weekeinde, dan kan je er rustig vanuit gaan dat de schade wordt verholpen in de loop van de week daarna. En dat is dan ook meteen een van de grootste minpunten in dit wonderschone land: de zogenaamde “ dienstverlenende sector”.

Of zo’n instelling nou van de overheid is of geprivatiseerd; je bent uren, dagen, maanden, soms zelfs jaren kwijt om iets voor elkaar te krijgen. In die tussentijd ben je door stapels papier heen gegaan, hebt stempels, regels en pasfoto’s verzameld en dan hoop je maar dat het een keer voor mekaar komt.

Toen ik hier zo’n twee maanden geleden arriveerde, werd de eerste weken regelmatig gebeld door de Italiaanse telecom. Of ik niet gratis wilde bellen voor slechte 10 euro per maand. Daar moest ik over nadenken, want ik had al een goedkope provider, nl. Tele 2. Dan zouden ze later terugbellen. Een andere dame wilde weten of ik geen ADSL wilde. Nou, dat kwam goed uit, want dat waren we inderdaad van plan. Oh, fijn. Dan had ik de keuze uit 3 mogelijkheden met 3 verschillende prijzen, waarvan de duurste uiteraard de beste was, want daarmee kon je ook nog zus en zo en bovendien dit en dat. Okee, de duurste dan maar: hoe lang ging dat duren? Daaover zou ik teruggebeld worden. Maar eerst belde de andere dame (weer een andere dan de eerste keer) over gratis bellen voor een tientje. Ik moest dan namelijk mijn contract opzeggen met Tele 2, en dat konden zij voor mij regelen.

Oh, fijn. Lekker makkelijk. Maar dan moest ik wel eerst een serie vragen beantwoorden. Ja hoor, prima. Vraag maar.

Vraag een: Was mijn naam inderdaad correct?

Ik: “Jazeker.”

Zij: “Nee, u moet zeggen: Mijn naam is etc.”

Ik: “Oke. Mijn naam is...”

Zij: “Nee, we beginnen opnieuw. Is uw naam...”

Ik: “Ja, mijn naam is...”

Zij: “En u bent geboren op 22 okt. 1943?”

Ik: “Dat is juist.”

Zij: “NEE. U moet zeggen: Ja, ik ben geboren op...”

Ik: “Sorry. Ik ben geboren...”

Zij: “Nee,we beginnen opnieuw. Is uw naam...”

Ik: “Mijn naam is...etc.”

Zij: “Bent u geboren op...”

Ik: “Ik ben geboren op 22 oktober 1943.”

Zij: “In Oetrekt, Olanda?”

Ik: “In Utrecht, Holland.”

Zij: “Is uw telefoonnummer...”

Ik: “Inderdaad.”

Zij: “ No, no, no, no, no!! U moet uw telefoonnummer zelf zeggen.”

Ik: “Als u nou eerst even vertelt wat u allemaal wilt weten en hoe ik moet antwoorden, dan zijn we een stuk sneller klaar, lijkt me.”

Zij: “Dit gesprek wordt opgenomen, alle antwoorden moeten correct zijn. Dus we beginnen opnieuw.”

 

Weer die hele lijst met vragen. Bij vraag 8 ging het weer mis.

Zij: “Wanneer wilt u uw contract met Tele 2 beeindigen?”

Ik: “Zodra dat moglijk is, lijkt me.”

Zij: NOOOO! U moet een datum noemen! Bijvoorbeeld15 juli 2006. We beginnen weer opnieuw.”

Toen heb ik de dame vriendelijk bedankt voor de moeite omdat ik niet zo gauw een Italiaanse vertaling bij de hand had van “ Ach mens lik toch mijn reet” en dus bel ik dien tengevolge niet gratis voor 10 euro per maand.

Wel bleef ik gebeld worden met aanbiedingen voor goedkoop internet en andere prachtaanbiedingen, maar van mijn nieuwe ADSL lijn hoorde ik niets. Misschien kwam dat ook wel omdat de bliksem weer eens flink tekeer was gegaan en de telefoon een week buiten werking was. Dus toen ik dan zelf weer kon bellen, bleek dat er eerst een monteur langs zou komen, want die moest de bestaande ISDN lijn zo bewerken dat die analoog werd, een kwestie van plugjes en draadjes, 10 minuten werk. En wanneer kwam die dan? Daarover werd ik gebeld. Niet dus. Ik weer bellen. Een week later: de monteur. Inderdaad 10 minuten werk. En wanneer kon ik de computer dan aansluiten op mijn nieuwe ADSL lijn? Dat kon hij niet zeggen. Hij monteerde alleen. Ik weer bellen. U krijgt een modem toegestuurd. Wanneer? Binnen 10 dagen. Is dat zeker? Binnen 10 dagen. Dus kon ik een bedrij bellen om de heleboel aan te sluiten over, laten we het ruim nemen, 2 weken. Die afspraak stond. Geen modem. Weer bellen. Het komt deze week per koerier. Op welke dag? Vrijdag. Mooi. Vrijdag geen modem. Bellen. ’t Wordt dinsdag. Geen probleem, monteur komt pas donderdag. Dinsdag arriveert modem. Hoera. Donderdag komt monteur. Hoi! Monteur kan niks doen want de ADSL lijn is nog niet geactiveerd. Moeten nieuwe afspraak maken. Weer bellen. Wanneer? Binnen 10 dagen. Sure? Ja, binnen 10 dagen. Niet dus, bellen, voor 14 augustus. Inderdaad 14 augustus is de lijn geactiveerd, ik had voor de zekerheid maar even gebeld. Op 14 augustus begint ‘ferragosto’, de vakantieperiode. Probeer de monteur te bereiken maar die is er niet; ferragosto nietwaar! Bijna twee maanden bezig en nog altijd geen ADSL, geen computeraansluiting, geen internet. Wel de verkeerde lijn omgezet van ISDN naar ADSL, waardoor de telefoon niet meer werkt, en we dus op de faxlijn bellen en straks een nieuw telefoonnummer moeten aanvragen. Maar dat is vast snel geregeld. Binnen 10 dagen, hooguit. Hoe dan ook, eens komt het allemaal in orde en intussen blijft Italië een heerlijk land.

 

Tot later, Robert Long.

Verstuur een bericht

Uw naam
Uw bericht :
Voer de letters of cijfers in die je in de afbeelding hieronder ziet: