Nederlands
Deutsch
Leden login
Labiele toestand
Het kan natuurlijk met mijn nogal labiele morele toestand te maken hebben, maar soms zie ik het somber in, als ik de blik naar buiten richt.De wereld vertoont veel grimmigheid die steeds vaker met hartstocht wordt beleden.
Dat vond ik al een tijd, maar sinds het infarct mij even op de feiten drukte, lijkt het wel of mijn oog extra getrokken wordt door de hardheid, lelijkheid en lompheid om ons heen.
Sinds ik gedwongen werd om alle voorstellingen af te zeggen, reis ik nogal eens per openbaar vervoer. In treinen, bussen en metro's is het regelmatig een onvoorstelbare rotzooi.
In de grote steden van ons land zit alles onder de graffiti, binnen en buiten.
Als je in Amsterdam in de metro stapt (met die, voor buitenlanders volgens mij, volstrekt raadselachtige strippenkaart) dan liggen overal kranten, lege blikjes, kauwgom, sigaretten (pakjes), stoelen zijn beschadigd of beklad en iedereen belt schreeuwend met de mobiel of voert gesprekken op maximum volume.
Schijt aan de rest.
Ik wil nog wel eens vriendelijk glimlachen of groeten, als ik tegenover iemand plaatsneem (en ik ben van plan om dat ijzerenheinig vol te houden) maar met grote regelmaat word ik dan aangekeken alsof ik zojuist gevraagd heb of ze mijn lul willen zien.
Overigens staan er bij elke toegang tot de metro perrons zo'n drie controleurs en die moet je je strippenkaart tonen. Maar of je 1, 2, 5 of 8 zones hebt afgestempeld maakt niet uit, niemand vraagt waar je heen gaat, dus niemand weet of je de boel belazert. Nogal zinloos, lijkt me.
Als je door winkelstraten loopt, moet je je benen goed optillen om over de lege frietbakjes, plastic flessen, ijsverpakkingen, papieren zaken, doosjes, schillen en god weet wat heen te stappen.
En iedereen schijnt het volstrekt normaal te vinden dat het overal een onvoorstelbare troep is.
Obers, taxichauffeurs, winkelpersoneel, aan loketten; als je per ongeluk eens een vriendelijk type treft, schrik je bijna van het effect.
Ik weet niet eens meer in wat voor soort winkel het was, maar ik zocht iets, vond het niet en vroeg het aan een eh… juffrouw bij de kassa.
Ze stond naar lucht te happen, leek het, als een soort goudvis met een enorme muil.
Na mijn vraag bleef ze haar mond wagenwijd open en dicht doen, keek me aan en ook daarbij moest ik aan de goudvis denken, hoewel, vergeleken met haar blik de goudvis nog aanspraak kon maken op een vermoeden van intelligentie.
Ze bleef kijken en happen (kauwgom dus) en schudde toen haar hoofd.
Even overwoog ik om haar te bedanken voor de inlichtingen, maar 't leek me parels voor de zwijnen.
In het groot, in de wereld, zak maar zeggen, is het nog opvallender.
Als ik zie hoe gretig de islam en Allah worden geronseld om de boel te beschadigen, in brand te steken en met welk satanisch genoegen mensen worden gemarteld, onthoofd, opgeblazen en gebombardeerd, slaat de angst me om het hart.
Het lijkt wel of het hoog tijd wordt om de hele wereld in het verderf te storten, alles kapot te maken en dat iedereen dan pas tevreden is.
Zoals kinderen hun speelgoed stuk maken.
Dat zie je in de wereldgeschiedenis vaker: een beschaving ontwikkelt zich, bereikt een hoogste punt en gaat ten onder.
Vaak door oorlogen en andere stompzinnigheden.
Ik had niet verwacht dat ik tijdens mijn bestaan ooit een oorlog aan den lijve zou ondervinden maar daar begin ik ernstig aan te twijfelen.
Want als het eenmaal om "heilige principes" gaat, om religies, morele twistpunten, dan is het gezonde verstand nergens meer van toepassing.
Wat mij altijd weer verbaast, is dat geen enkele religie zijn eigen god in staat acht om in te grijpen, als hij beledigd wordt.
In elke religie is hun god onaantastbaar, oppermachtig, onfeilbaar, heerser over leven en dood, maar als er een grap over die god gemaakt wordt, komen hele volksstammen in opstand om hem te verdedigen en te beschermen, alsof het een tandeloze zuigeling betreft.
En al die paarsrokken, zwartrokken en andere travestieten, met of zonder baard, met of zonder tulband, houden dat al eeuwen in stand.
Ik had een oude oom, fel anti paaps, die af en toe riep: "Vertrouw nooit mannen in jurken".
In die tijd had hij het dan vooral over de werknemers bij de R.K. Kerk.
Als hij nu geleefd zou hebben, had hij waarschijnlijk alle godsdiensten bedoeld.
Maar hoe dan ook; de wereld wordt in mijn ogen steeds harder, lelijker en lomper.
Bovendien kun je de meeste godsdiensten maar zelden betrappen op enige vorm van zelfrelativering, laat staan gevoel voor humor en dat maakt de zaak nog gevaarlijker.
Kortom, ik ben er niet gerust op dat we een zorgeloze toekomst tegemoet gaan.
Maar het kan natuurlijk ook met mijn nogal labiele morele toestand te maken hebben.
Misschien moet ik maar weer 's aan de prozac.
Misschien moeten we allemáál maar 's aan de prozac.
Tot later,
Robert Long
Long. ©
Berichten:
Verstuur een bericht
"Laatste column"
19 December 2006
“Laatste kostuum”
1 December 2006
Ga stemmen
15 November 2006
“Losse notities”
1 November 2006
“Misse present”
17 Oktober 2006
Fun
1 Oktober 2006
Goed en kwaad
15 September 2006
“Seizoenen”
1 September 2006
"Service"
16 Augustus 2006
"Ontevreden wicht"
1 Augustus 2006
Paradijs
24 Juli 2006
"Overzicht"
19 Juni 2006
Ik ben het in grote lijnen eens met Robert, al betreur ik zijn mening over religie. Onverdraagzaamheid, vervuiling, brutaliteit en schuttingmenthaliteit heerst in ons land. Ik zelf, wel gelovig maar niet meeloperig zie religie wel in een ander perspectief. Ik ga naar een kerk (wat ik overigens niet een voorwaarde vind voor een goed gelovige). Ik vind dat de moderne religies niet anders doen dan "zelfrelativering", en daarmee ook altijd dat de conclusie moet zijn dat je echt in jezelf moet geloven. In het christelijk geloof moet de mens er eindelijk eens achter komen dat met zo'n conclusie de wereld er niet echt mooier op wordt. Leer eens te zeggen dat je zondig bent!!!, Ik ben het in ieder geval. Wat is erop tegen ervoor uit te komen dat je zondig bent. Veel christenen hebben helaas de houding dat ze alles kunnen doen en laten aangezien er toch vergeving is te krijgen. Toch nog wel even erop wijzen dat degene die niet gelovig is NIET naar de hemel zal gaan. Helaas dat dit iets te vaak gebeurt. Ik zou graag Robert ervan overtuigen dat er ook gelovigen zijn die hun god op een normale manier een warm hart toedragen, en dit ook naar hun medemens proberen . Laat ik dit zeggen: Ik betreur dat Robert zijn mening zo vlijmscherp neerzet.
29 Maart 2010 17:06 Antwoorden op