Member login
“Vakantie”
September 2008
Alhoewel de vakantie alweer enige tijd achter de rug is en er weer een hoop sedertdien gebeurd is wil ik het graag hebben over een heerlijke vakantie.
Deze keer een positief stukje, ondanks dat het niet allemaal positief is wat de laatste maanden gebracht heeft.
Maar ik ben dus op vakantie geweest. Begon dan ook aan een reisverslag en hiervan mogen jullie getuige zijn.
Na een goede vlucht, eerst van Brussel naar Amsterdam en toen van Amsterdam naar Dubai, kwam ik goed aan in UAE (Verenigde Arabische Emiraten). De warmte viel bij het verlaten van het luchthavengebouw op je neer. Je kon wel stellen dat het zomer was.
Heerlijk... echte warmte voelen, alsof ik ernaar verlangde. En daar kwam vriendin op me aflopen. Dikke omhelzing en grote pakkerds. De gastheer werd begroet en er werd kennis gemaakt. Want vriendin verblijft hier 2 maanden, ik reis haar voor dik 2 weken – te zeggen 16 dagen - na, en was dan ook welkom bij de vriend waar zij logeert.
In een joekel van een auto reden we richting stad waar we op een terras heerlijk gingen eten. Kip in botersaus, kip krokant-pikant gebakken (met een kommetje soep, althans dat dacht ik, maar het bleek een grote pot dipsaus te zijn), groenten, brood.... echt overheerlijk. En water drinken, alleen maar water, want alcohol is uit den boze. Althans in restaurants en voor de plaatselijke bevolking.
Het begin was er en het was een goed begin. De creditkaart was gewillig bij de derde poging, maar aangezien de eerste twee pogingen niet succesvol waren had ik het gewenste bedrag maar verkleint. 200 Dirham floepte het apparaat eruit en YOEPIE... tijdens het eten kwam ik erachter dat ik toch 30 euro uit de muur had gehaald om mijn vakantie aan te vatten.
Eens in de compound aangekomen werd ik rondgeleid en werd mijn kamer getoond. Wat ben ik toch een zondagskind realiseerde ik me. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar... In de compound, wat zo’n 15/20 minuutjes van de huidige stad ligt, staan meer dan 500 villa’s waar alleen maar piloten met hun gezinnen wonen. Allemaal dezelfde huizen, op een zelfde stukje grond, met dezelfde deuren en ramen...
De compound ligt dan wel een beetje rijden van ‘de stad’, maar over een half jaar ligt het echt in de stad. Wat we zagen is echt niet te beschrijven. Dubai is heel groot, maar wordt nog veel groter. De ene wijk na de andere rijst op uit het niets. Megagrote buildings, maar dan ook mega. Dubai Marina, een wijk aan zee vlakbij het palmeiland, is een stad op zich. Honderden torens tot in de wolken (die er weliswaar niet zijn, maar desondanks is het toch niet helder, maar dat komt door alle zand in de lucht). Het wordt echt een wereldstad. Zo groot en zo verbluffend van architectuur. En de broodjes die we aten zijn van lekker tot erg lekker. En leuk dat ook de ‘pain quotidien’ er zit. De keten is Belgisch en in Antwerpen woon ik er zo ongeveer naast.
Ook in tal van luxe malls (oftwel winkelcentrums) geweest. Aan de ene kant staat de airco zo hard aan dat het zo’n 25 graden is... en vervolgens zie je achter glas mensen skiën in minus 3. Jeetje wat een decadentie. Met burka, zonder burka... maar wel allemaal wat op hun kop om hun oren tegen de kou te beschermen. En een hoop toeristen die achter het glas staat te gapen naar wat daarbinnen allemaal gebeurt. Ik incluis!! ON-GE-LO-FE-LIJK!! Ja, ik wil skiën!!!!
Maar uiteindelijk is dat er niet van gekomen.
En hoezeer ik niet wist hoe het hier zou zijn, zozeer denk ik steeds vaker dat we nog heel veel kunnen leren. De regels zijn strikt, maar duidelijk en Dubai heeft dan ook de minste criminaliteit ter wereld. Zo was in de krant (weliswaar gecensureerd) te lezen dat een sniffer 10 jaar cel heeft gekregen. Hij had zich enkele malen aan de oksels van vrouwen vergrepen en dat wordt niet op prijs gesteld! Zo’n man zou toch moeten weten dat je alleen maar thuis mag sniffen!!
Hier mag je niets in het openbaar doen wat maar enige aanleiding tot intimiteit zou tonen. Hand in hand lopen mag dan wel, ook bij mannen, maar daar houdt het dan ook mee op. Dus ongevraagd een vrouw aanraken kan leiden tot celstraf en uitzetting. De regels zijn dus erg strak, maar dus ook erg helder. Niemand haalt het dan ook in zijn hoofd om deze te overtreden, behalve dus bovenstaande sniffer.
0,00000001% alcohol in je lijf en achter het stuur aangetroffen worden, dat is ongeveer vragen voor de doodstraf. En toch... ik vind het heerlijk aanvoelen. Ik krijg echt een andere kijk op al die mensen in hun lange jurken. Ze zijn vriendelijk, bewegen zich uitermate vrij rond en functioneren tussen zoveel verschillende nationaliteiten dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Eerbied, respect, hoffelijkheid, service, we kunnen er wat van leren.
De Madinat Jumeirah souk deed mijn mond weer openvallen als een klein kind. Je valt van de ene verbazing in de andere, maar nu deed dit me wel erg aan Las Vegas denken. Je komt op binnenplaatsen met volop restaurants, winkels en je waant je ergens in Venetië, met kilometers kanalen en water met elektrische bootjes tegen geluidsoverlast. Ergens zie je ook de top van het 7-sterren hotel Burj Al Arab. Het bootvormige hotel in zee en ondertussen een wereldbekende view van Dubai geworden.
Dit wordt immens!! De sky is the limit en het eten is vooralsnog HEERLIJK.
Ik heb het wel naar mijn zin. Met vriendin neem ik het verleden, het heden en de toekomst door. Dit betekent lachen en huilen. Gemis, gesnotter, gejank, maar ook weer hoop, plannen, verlangen.
Het is goed om er es helemaal uit te zijn.
Ondertussen is Joseline gearriveerd, dit is de Filippijnse hulp in huis. Ze woont inpandig en ook over zo’n situatie ga je dan nadenken. Het is dan ook erg gewoon hier dat er buitenlandse vrouwen inwonen. Ze verdienen naar eigen maatstaven veel geld en Jo kan daardoor haar gezin, man en vier kinderen in haar ‘heimat’ onderhouden. Dit met ongeveer 200 euro per maand.
Normaliter krijgen deze mensen 2 weken vakantie om de 2 jaar. Mijn gastheer is gastvrij en Jo gaat elk jaar 3 weken naar huis en krijgt ook doorbetaald. Hoe gek het misschien ook klinkt, Jo was blij om terug te zijn, ze vertelde dat ze het werk nodig heeft en had kleine Rick - zoon des huizes - gemist, net als haar Filippijnse vriendinnen. Deze dames komen heel vaak tijdens de siësta’s of ’s avonds even langs. De gastheer is hoffelijk en vriendelijk en zijn huis is toch een beetje een open huis, waar deze vrouwen dankbaar gebruik van maken. ’s Avonds zitten de dames te chillen in haar kleine kamertje.
De afgelopen dagen blijkt de temperatuur voor de tijd van het jaar aangenaam te zijn. Hoewel het over de 40 graden is, is het met het windje goed uit te houden. Tja.. Kristof wil toch wel een beetje een kleurtje, dus gaat er op dat blanke lichaam factor 50 op. Een zonnecrème die ik op de luchthaven heb moeten kopen, want met mijn stomme kop had ik alle crèmes in mijn handbagage zitten en dus moest ik dit allemaal achterlaten. De service in Zaventem was goed; het wordt me na betaling van 15 euro + porto, allemaal keurig per post toegestuurd. Wel vervelend dat ik de producten die ik voor vriendin had gekocht ook moest achterlaten. Maar ook hiervoor werd een alternatief gevonden. Straks natuurlijk liters crème over!!
Een ander hoogtepunt was onze uitstap naar Oman. Na een toch veel langere autorit dan verwacht kwamen we in een totaal afgelegen gebied ergens in Oman aan. Daar werden we opgewacht door een ‘kapitein’. We hadden een boot gehuurd, zo’n grote, oude sloepachtige boot, waarmee we een dag de Golf op gingen. Het was heerlijk. Lekker rustig varen, dobberen, anker uitgooien, zwempje doen in het veel te zoute warme water, snorkelen, lunch nuttigen, dutje doen en toen we terugvoeren zwommen de dolfijnen met ons mee. Zowel links als rechts van de boot. Het gevoel dat dat teweeg bracht is niet te beschrijven, maar blij als een kind was ik. Jeetje wat is dat een belevenis. De kleine dolf probeert ma en pa bij te houden en spartelt af en toe boven het water uit. Het is zo lief, zo mooi. Ik geniet volop.
Ik kan me behoorlijk goed oriënteren, dat betekent dat ik heel snel inzicht heb in een stad. De gehuurde Sunny crosst de ganse stad door en we laten geen plekje ongezien.
Op een avond besloot ik aan ‘hotel sightseeing’ te doen. Hup van het ene poepchique hotel naar het andere. Cheraton, Hilton, Royal Meridian, Grovenor House,... en overal in de bar een alcoholvrije cocktail. Wat heb ik gelachen. De auto’s zijn stuk voor stuk groot, groter, grootst. Allemaal blinkend en geen kras te bekennen. Overal ‘valet parking’ en daar kwam ik aanrijden met een door de woestijn bevuilde, stoffige, totaal uit de toon vallende – maar mij niet interesserend – auto aan. Mooie Arabieren, hele mooie zelfs, en prachtige gesluierde vrouwen keken toch wel even op toen ‘mijn wrak’, tussen de dure, duurdere, duurste rij van auto’s stond. Ik had wellicht meer plezier met onze Sunny, dan zij met hun type wagen waarvan wij nooit gehoord hebben.
Speciale lijnen worden ontworpen voor deze landen. Tja.. daar kost een liter benzine dan ook 20 eurocent.
Mensen betalen geen belastingen, geen taxen, geen heffingen, etc… Als autochtoon word je bijgestaan door de sjeik. Zo kreeg ik van een Arabier te horen dat zijn familie destijds veel aanzien had en invloedrijk was. Maar door allerlei foute investeringen en beslissingen uiteindelijk hun huis uit moesten en alles verloren waren. Tenslotte kreeg deze familie opnieuw een stuk grond van de sjeik om een nieuwe start te maken en een huis te bouwen. Familiebanden zijn dan ook erg sterk en homosexualiteit uit den boze. Alhoewel het natuurlijk ook daar aanwezig is.
Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel mannen direct in mijn ogen zien kijken als daar. Zo erg zelfs dat ík niet wist wat ik ermee moest doen. Niets dus. Alhoewel!
Voor mij is dit een ongelofelijke ervaring geweest en ook één om nooit te vergeten. Voor het eerst in mijn leven ging ik naar een totaal nieuwe plek, een stuk totaal onbekende wereld. Cultuur, natuur allemaal nieuw. Ik was zelfs nog nooit eerder, of samen met mijn schat, op zo’n plek geweest. Het heeft mijn geest verruimd en het heeft mijn zinnen es totaal kunnen verzetten. Het heeft me goed gedaan. Ik kwam dan ook met hernieuwde energie terug thuis,
even… heel even.., maar besef meer dan ooit dat VAKANTIE goed is.
Ondertussen ben ik weer aan vakantie toe!!
Groet,
Kristof
© Kristof Rutsaert
50 jaar Estrellita. HOERA!!
En dan wil ik het nog even hebben over het Mandoline Orkest Estrellita!
Het orkest bestaat 50 jaar en dit wordt groots gevierd met een jubileumconcert op zondag 9 november om 14:30 in het Chassé Theater te Breda.
Het bijzondere concert zal bestaan uit hoogtepunten uit het verleden, maar ook nieuw repertoire zal ten gehore gebracht worden.
Zo zal in Nederland voor de eerste maal “Suite Concertante” van Kurt Schwaen worden uitgevoerd. Dit werk is geschreven voor solomandoline en sologitaar met begeleiding van mandolineorkest. De solopartijen worden gespeeld door Marco Ludemann (mandoline) en Enno Voorhorst (gitaar). Beide solisten zijn regelmatig te vinden op de professionele concertpodia. Enno Voorhorst is tevens hoofdvakdocent gitaar aan het Kon. Conservatorium van Den Haag. Naast Benny Ludemann als dirigent, zullen er ook zeven blazers van symfonieorkest “Het Brabants Orkest” en een paukenist hun medewerking verlenen, daar waar de partituur dit voorschrijft.
En om ook de liefhebbers van wat lichtere muziek wat aan te bieden is
GUUS MEEUWIS
bereid gevonden om aan dit eenmalige concert zijn medewerking te verlenen. Hij zal een aantal prachtige liedjes van zichzelf, maar ook van Robert Long zingen. Voor deze liedjes werden speciale arrangementen geschreven door zijn vaste pianist Jan Willem Rozenboom en de voormalige pianist van Robert Long, Erik Vlasblom. Beide zullen ook hun medewerking aan het concert verlenen.
Kaarten zijn te bestellen bij het Chassé Theater op het telefoonnummer: +31(0)76-530 31 32
Per e-mail:
bespreekbureau@chasse.nl
of via internet;
www.chasse.nl
Prijs: Rang 1: 25 €
Rang 2: 20 €
Ik vind het fantastisch dat Guus Meeuwis enkele nummers van Robert zal vertolken en ben dan ook zeer benieuwd hoe het zal klinken met dit fantastische orkest.
Wie weet zien we elkaar de 9de.
Groet,
Kristof
