Nederlands
Deutsch
Leden login
In de echt
Op mijn CD "BRAND!" staat een liedje dat heet: "Weet je nog, Gent?" en ik schreef het, jaren geleden, toen mijn schat verliefd raakte op een aardige man en de gevoelens wederzijds bleken te zijn.Een moeilijke fase in onze relatie, waar we uiteindelijk alledrie beter uit te voorschijn kwamen.
De aardige man was, op 6 dec. 2005 tijdens ons huwelijk, getuige voor mijn echtgenoot en we zijn al een tijd goeie vrienden.
Sterker nog; toen ik mijn hartinfarct kreeg, zat ik met de aardige man te eten en heeft hij me in een razend tempo naar het ziekenhuis gereden.
Toen Gerard Cox, in zijn hoedanigheid van onbezoldigd ambtenaar der burgerlijke stand,ons dan uiteindelijk in de echt verbond, mijn lief en mij, deed hij dat door éérst de officiële toverformules te hanteren, waarna wij ons jawoord konden geven.
Daarna hield hij een sympathieke toespraak, gekruid met een enkele grap en uitmondend in een lied dat hij - samen met zijn begeleider Bert Nicodem, op accordeon - tot mijn verrassing zong.
Het was "Weet je nog, Gent?""en het bracht bij het bruidspaar de waterstand ver boven Amsterdams peil.
Nou heb ik dat toch al snel, als Gerard zingt, dat me dat zeer ontroert, en in deze omstandigheid in verhevigde mate. Ik voelde me net een soort Máxima.
Na de plechtigheid in het gemeentehuis van Baarle-Nassau - op de grens van Nederland en België - die alleen werd bijgewoond door familie en vrienden en exclusief door één krant, één TV programma en één weekblad werd verslagen, was er buiten, voor het stadhuis, glühwein of warme chocolademelk voor de gasten.
Ook buiten, stonden fotografen en camera's van bladen en TV stations te wachten tot het bruidspaar op het bordes verscheen.
Wanhopig werd gespeurd naar andere Bekende Nederlanders, maar buiten Gerard Cox was er niemand die in aanmerking kwam om voor de lens te halen.
Hadden ze daarvoor dat hele pokkeneind gereden?!
Tja, ik heb niet veel vrienden in het artiestenvak, ik kan het ook niet helpen.
Overigens was Baarle-Nassau een symbolische plaats omdat mijn man tenslotte Belg is en ik Nederlander, en daar ligt een stukje grensgebied dat soms per halve kilometer wisselt van Nederland in België en vise-versa.
Om een uur of één, half twee, gingen we, samen met de gasten in huifkarren en onder politie-escorte naar Landgoed Schaluinen waar we een receptie hadden georganiseerd in combinatie met een uitgebreid buffet, gecombineerd met Oudhollandse tafelspelen (tollenspel, sjoelen etc.) en sumoworstelen in een bespottelijk dik kostuum, voor iedereen die daar zin in had.
Kinderlijk plezier, heerlijk voedsel, veel gelach en rond vier uur sloten we het officiële gedeelte af.
Een handvol familie en vrienden bleef slapen in Baarle-Nassau en dus dineerden we in hotel Den Engel, pakten cadeaus uit, genoten van voedsel en drank en sindsdien zijn we dus officieel man en man.
Was het de mooiste dag van ons leven?
Hopelijk niet, want we hebben al zoveel mooiste dagen beleefd, samen of met anderen. En hopelijk komen er nog veel meer.
Wat me wel opviel is dat het er steeds minder toe doet wat je presteert.
Ik heb ik mijn artistieke bestaan de laatste jaren een paar mooie dingen gedaan, vind ik zelf. En gelukkig vinden mijn fans dat ook nog steeds.
Maar "media-aandacht" krijg je toch vooral met een lekker hartinfarct en een (homo)huwelijk. Ik ben weer helemaal "hot" kun je zeggen.
Niet vanwege een mooie nieuwe show (die er toch hopelijk binnenkort aankomt) of een prachtige nieuwe CD (die we aan het opnemen zijn en mooi, mooi, MOOI!!!) maar gewoon door alledaagse zaken als een ziekte of een trouwerij.
Het zij zo.
Het goede nieuws is vooral dat mijn man en ik al 15 jaar gek op mekaar zijn en dat hopen we nog heel lang zo te houden.
Ander goed nieuws is dat het stripalbum "Robert Long GETEKEND" erg goed wordt ontvangen en dat het waarschijnlijk al gauw een tweede druk krijgt.
Gek dat nooit iemand eerder op het idee is gekomen om een soort getekende clips te maken van liedjes.
Die eer valt tekenaar Charles van den Broek geheel te beurt, en er zijn al plannen voor andere artiesten.
En nu richten we ons zo zoetjes aan op het hervatten van ons normale leven.
Dus de blik gericht op het nieuwe jaar, met een nieuwe show, een nieuwe CD en al die zaken die in het verschiet liggen.
Maar eerst gaan we een paar weken naar Italië waar we de kerst en nieuwjaar doorbrengen.
Ik wens iedereen heerlijke feestdagen toe en hoop dat we elkaar gezond en wel teurg zien in 2006. Gezond en gelukkig.
Tot 15 januari.
Robert Long.
Long. ©
Verstuur een bericht
"Laatste column"
19 December 2006
“Laatste kostuum”
1 December 2006
Ga stemmen
15 November 2006
“Losse notities”
1 November 2006
“Misse present”
17 Oktober 2006
Fun
1 Oktober 2006
Goed en kwaad
15 September 2006
“Seizoenen”
1 September 2006
"Service"
16 Augustus 2006
"Ontevreden wicht"
1 Augustus 2006
Paradijs
24 Juli 2006
"Overzicht"
19 Juni 2006
