Nederlands
Deutsch
Leden login
Akela, wij doen ons best
Mijn agenda staat intussen vol met doorgestreepte plaatsnamen.Hilversum, 28 jan. is doorgehaald, evenals Uden, Schiedam, Rijswijk, Nijverdal, Someren en Sneek, Amstelveen en Beverwijk, waar we de eerste weken van februari zouden optreden.
En dat gaat zo door tot en met mei, want ik vul dat soort vaststaande zaken altijd vóór december in.
Waarmee maar weer eens is aangetoond dat mijn grootmoeder gelijk had als ze zei dat de mens wikt maar God beschikt. En dat je het begrip "vaststaand" met een behoorlijke klont zout moet nemen.
Er staat niks vast, behalve dat je doodgaat.
En met die informatie zullen we het moeten doen en daar ben ik dus nu druk mee bezig, althans: Ik onderzoek hoe mijn bestaan eruit zou kunnen zien tot aan dat ene, zekere moment.
Heel veel lieve brieven en kaarten eindigen met opmerkingen als: "Je gezondheid gaat voor" en "Denk eerst aan jezelf" en "Maak er iets moois van" en meer van die welgemeende woorden, maar dat is nou juist zo moeilijk!
Voor WAT gaat je gezondheid?
HOE maak je er iets moois van? En hoe kun je éérst aan jezelf denken, als je omgeving in rep en roer is?
Stel dat je - ik verzin maar iets - het eigenlijk strontvervelend vindt om 3x per week op een hometrainer te zitten en allerlei apparatuur te bestijgen die goed voor je conditie zou moeten zijn.
Hoe maak je er dan iets moois van, als je - ik verzin maar weer iets - eigenlijk het meest geniet van, met wat vrienden, aan de waterkant te zitten vissen.
Urenlang, met een pilsje en een sigaretje. Liefst vier keer per week, na een leven van hard werken.
En hoe graag wil iemand gezond worden - en dus wellicht heel wat langer leven - als hij al die dingen die hij als aangenaam ervaart, opeens niet meer moet doen?
Ik ben er nog niet uit.
Ben ik nu blijer dan vóór het infarct?
Nee, beslist niet.
Wellicht voelen werknemers zich zo, nadat ze gedwongen werden ontslagen.
Ik heb vanaf m'n 20e op de bühne gestaan en had niet het gevoel dat ik op m'n werk was uitgekeken.
En opeens moest ik bij de personeelschef komen, die zei: Meneer Long, u zult moeten afvloeien. Maar u vindt vast nog wel een prettige administratieve functie. Gaat u eerst maar's een half jaartje aan uw conditie werken. U zult zien hoeveel beter u zich dan gaat voelen.
Ik geloof er, eerlijk gezegd, voorlopig nog geen reet van.
Mijn gevoel zegt me dat héél veel mensen, zeker van mijn generatie, niet voor hun lol aan fitness doen, en aan al die andere vormen van gymnastiek. Naar mijn mening is het vooral de angst voor van alles en nog wat. Maar zeker niet in de eerste plaats het genoegen.
Maar goed, er is een streep gezet en dat betekent dat de hele wijde wereld weer open ligt.
De afgelopen weken ben ik begonnen aan het verkennen van de toekomst. Er is een lijst ontstaan met mogelijkheden en plannen, waarvan ik nog geen idee heb of ze uitvoerbaar zijn, maar dat zal in de komende weken wellicht duidelijk worden.
Ik sprak ooit met een vrouw die net was gescheiden en die zei: "Het is allemaal kut, op dit moment, maar ik verheug me op wat ik nu nog niet weet."
En zoiets is er ook bij mij merkbaar.
Een paar dagen geleden heb ik, samen met mijn muzikanten, geluisterd naar de resultaten van de opnamen van de veertien liedjes uit "'n Duivels Genoegen" die we samen gemaakt hebben.
De CD moet ergens in het voorjaar uitkomen.
Daarna hebben we samen gegeten en afscheid van elkaar genomen.
Nu ik dit opschrijf, krijg ik weer een brok in mijn keel want een geforceerd einde aan een heerlijke samenwerking hakt er behoorlijk in.
Je zegt allemaal opbeurende dingen, zoals: "We komen mekaar vast wel weer tegen", en dat hoop ik ook van harte, maar ja…
Toch heb ik niet het gevoel dat ALLES is afgelopen.
Zoals gezegd: het is kut, maar ik verheug me - ondanks alles - op wat ik nog niet weet. Tenslotte heb ik, als man, statistisch nog zo'n kleine twintig jaar voor de boeg.
En waarom zouden dat niet de mooiste jaren van mijn leven kunnen zijn.
Maar die gedachte leidt bijna vanzelf naar keuzes die gemaakt moeten worden.
Wat wil je (ik dus) nog wèl en wat niet meer?
Wil ik nog elke brief beantwoorden? Zo'n 4000 per jaar?
Nee!
Wil ik nog steeds moeite doen om gewaardeerd te worden door mensen die ik zelf niet waardeer?
Nee!
Wil ik nog steeds schrijven, zingen, maken wat ik van belang vind?
Ja!
Wil ik, aan het eind van m'n bestaan kunnen zeggen dat ik heb gedaan wat ik vind dat moest? Ja!
Nou, hopelijk zult u dat tegen die tijd met me eens zijn.
Daar hou ik me dus vooralsnog mee bezig.
Akela, wij doen ons best.
Tot later,
Robert Long.
Long. ©
Verstuur een bericht
"Laatste column"
19 December 2006
“Laatste kostuum”
1 December 2006
Ga stemmen
15 November 2006
“Losse notities”
1 November 2006
“Misse present”
17 Oktober 2006
Fun
1 Oktober 2006
Goed en kwaad
15 September 2006
“Seizoenen”
1 September 2006
"Service"
16 Augustus 2006
"Ontevreden wicht"
1 Augustus 2006
Paradijs
24 Juli 2006
"Overzicht"
19 Juni 2006
